You are not alone

‘Heb jij al een idee voor een blog?’  Als het bijna weekend is, is dat meestal de vraag die ik Corné stel.  Soms is het antwoord ‘mmm nog niet echt, jij?’.  ´Ik ook niet´, maar bijna iedere week gebeuren er dan ineens weer zoveel dingen dat ik denk: ‘oké, hier kan ik wel drie blogs mee vullen!’ 

De laatste tijd zijn we natuurlijk volop bezig met het uitzoeken van leuke meubels en accessoires voor ons huis.  Het wordt steeds gezelliger.  Gisteren is er een prachtige houten boekenkast en tafel gebracht.  Zaterdag hebben we gesnuffeld in kleine winkeltjes hier in de buurt.  Eén brocante, met de naam ‘Le garage’, waar we een heel leuk traditioneel Tunesisch houten kistje gevonden hebben en een stijlvol bijzettafeltje.  De eigenaar van de winkel stelt zichzelf voor als Anwar.  Een inspirerende man waarvan vrijwel direct zijn interessante persoonlijkheid opvalt.  Hij deelt zijn filosofie over het leven graag met ons.  Anwar reist graag en ziet de wereld als zijn thuis.  Hij denkt niet zozeer in begrippen als ‘mijn’ land en ‘jouw’ land en is dus niet patriottisch.  Heel de wereld is als het ware zijn ‘thuis’.  Zou het ook eigenlijk niet zo bedoeld zijn?  Ik denk ook vaak dat het in feite puur toeval is waar je geboren wordt.  En ja, daar heeft de één wel wat meer geluk mee dan de ander. 

De winkel van Anwar staat vol met verschillende spullen in allerlei stijlen.  Hij vertelt dat ze staan te wachten op een nieuwe eigenaar en ondertussen biedt hij ze onderdak.  ‘We moeten zuinig met onze aarde omgaan en niet zomaar hout blijven kappen.  Daar worden steeds meer mensen zich van bewust’ zegt hij.  ‘Deze spullen hebben een verhaal en verdienen een nieuwe kans’.  Mijn oog valt al snel op een Zweeds Dalarna-paardje.  Ik vind die paardjes heel leuk.  

Eigenlijk zag ik ze voor het eerst als klein meisje in de 'Popfoto' toen Abba er mee op de foto stond.  Jaren later was ik zelf in Zweden maar heb er geen één gekocht.  Ik vond ze eerlijk gezegd te duur.  Nu ligt hier in Tunesië ‘zomaar’ zo’n paardje in een schaal met prullaria.  Weliswaar niet helemaal felrood van kleur meer, maar toch mooi.  Hoe oud zou dit paardje zijn?  Hoe komt het hier verzeild?  Als we onze spulletjes afrekenen, krijg ik het paardje cadeau.  Zo gaat dat hier…beetje afdingen voor een mooie prijs en af en toe iets toe krijgen. Anwar zegt dat het paardje al een lange weg afgelegd heeft.  Mooi, ook dat idee bevalt me. 

Voor zondag heb ik afgesproken met Sara.  Dat is de Vlaamse dame die ik hier van de zomer op het vliegveld ontmoet heb.  We hebben regelmatig contact via Skype en telefoon.  Sara is al een keer mijn kant opgekomen, toen we nog in Ennasr woonden.  Nu wil ik graag een keer naar haar toe.  Ik besluit met de louage te gaan.  Dat is een klein busje waarin zo’n tien personen meekunnen.  Een enkeltje Sousse kost omgerekend 4 euro 25.  Natuurlijk vind ik het van te voren best spannend in mijn eentje.  Het is  zo’n anderhalf uur rijden.  Gaat het me lukken in mijn eentje?  Rijdt de chauffeur niet als een waanzinnige en moet ik dus vrezen voor mijn veiligheid?  Zal er geen fanatieke salafist op me af komen die laat merken dat het hem absoluut niet bevalt dat ik als vrouw alleen reis? 

Zondagmorgen vroeg trek ik mijn stoute schoenen aan en ga op pad.  Een aardige taxichauffeur brengt me naar het louagestation.  Waarom aardig?  Nou bijvoorbeeld omdat hij me een vers croissantje aanbiedt als ik bij hem instap.  We praten gezellig over ditjes en datjes tot ik bij het louagestation ben.  Ik ben de taxi nog niet uitgestapt of ik word al aan mijn jasje getrokken of ik toevallig naar Sousse wil.  Dat gaat vlot denk ik, maar helaas verloopt deze eerste poging niet helemaal vlekkeloos.  De chauffeur moet namelijk nog op zoek naar andere reizigers, maar die komen maar niet.  Samen met twee jonge mannen zit ik maar te wachten tot we zullen vertrekken.  Na een poosje besluit ik dat ik toch actie moet gaan ondernemen wil ik vandaag nog naar Sousse kunnen.  Ik vind het een sneu idee dat als ik wegloop dat de twee mannen nog langer moeten wachten.  Uiteindelijk maken we elkaar duidelijk, door middel van gebarentaal, dat we er met zijn drieën van door gaan.  Rot voor de chauffeur, dat wel.  Al snel vinden we een andere louage die meteen vertrekt als we in stappen.  Zo hoort het te gaan als je een louage neemt.  Ik weet dus niet helemaal wat er nu precies gebeurd is net.  Ik kom naast een van de jonge mannen te zitten en hij blijkt een Libiër te zijn.  Ik weet dat doordat hij mij zijn paspoort laat zien.  Hij spreekt bijna geen Engels en geen Frans en ik geen Arabisch.  Toch hebben we een soort van conversatie door middel van gebarentaal.  Ook begint hij met het noemen van namen van bekende Nederlandse voetballers zoals ‘Sneijder’.  En ik herhaal voor de vorm maar hoe ze inderdaad heten.  Heel interessant (ahum).  Na een poosje laat hij me wat foto’s zien op zijn telefoon.  Foto’s van zijn auto’s en van Libië.  Hij heeft verschillende foto’s van soldaten en van wapens.  Ik begrijp, denk ik, dat hij pro-Ghadafi is…maar ik weet niets zeker in dit gesprek.  Het kan net zo goed precies het tegenovergestelde zijn.  Ik krijg bijna de slappe lach als ik aan het fragment uit de film ‘Lost in translation’ denk.  Dit overkomt mij dus in het echt! 

 

Rond de middag ben ik bij Sara en het is heel gezellig.  Het praat zo fijn met haar.  We hebben dezelfde leeftijd en allebei geen kinderen.  Ze werkt hard en ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen.  We hebben een heerlijke lunch samen en tegen half vijf neem ik de louage weer naar huis.  Deze keer gaat het helemaal goed!  Binnen vijf minuten rijden we al richting Tunis. Nu zit ik naast een meisje van een jaar of achttien.  Ik heb gezien dat haar vriendje haar net een zak chips heeft gegeven voor onderweg.  Ze biedt me ook chips aan.  Ik bedank haar want ik zit werkelijk nog vol van de lunch.  Dan biedt ze me een oortje aan van haar telefoon zodat ik muziek kan luisteren. Een Frans liedje komt mijn rechteroor binnen en daarna ‘You are not alone’ van Michael Jackon.  Een super gelukzalig gevoel overspoelt me.  Dit zijn de momenten in het leven dat ik helemaal in mijn element ben!  En als ik thuiskom heeft Corné speciaal een olielamp aangestoken bij de voordeur.  Wat een warm welkom!

La Tournelle

Zondag 17 februari, elf uur ‘s morgens.  Ik zit nu voor de eerste keer in ons voortuintje.  Heerlijk in het zonnetje. Het weer is langzaam aan het veranderen.  Meer zon, heerlijk!  De afgelopen tijd was het fris en heeft het vaak geregend.  Corné is aan het bellen met Dave.
Vandaag is mijn moeder jarig.  We hebben haar net gebeld.  Begin maart komt ze bij ons op bezoek, samen met mijn vader en Annie (Corné zijn moeder).  We kijken er erg naar uit.  Onze eerste gasten hier!  Leuk dat dat onze ouders zijn.  We zijn al volop plannen aan het maken wat we kunnen gaan doen.  Ik weet bijna zeker dat ze al erg genieten van een wandeling door onze wijk met uitzicht op zee.  Dat is ook voor ons elke keer weer genieten.  Als ik over straat loop, moet ik mezelf bij wijs van spreken even knijpen om te beseffen dat ik hier nu toch echt woon.

Het is op het moment relatief rustig in Tunesië.  Er zijn afgelopen week wel demonstraties geweest.  Tot nu toe is het niet heel erg uit de hand gelopen.  De beslissing wat er met het kabinet gaat gebeuren wordt morgen bekend gemaakt.

Ik merk dat ik op persoonlijk vlak zelf ook een soort van revolutie aan het meemaken ben.  Het besef dringt steeds meer door dat ik zelf ook een flinke ommezwaai in mijn leven gemaakt heb.  Een heel nieuw leven met allemaal nieuwe mensen om me heen.  Het voelt af en toe nog wel alsof er een ‘overload’ aan informatie op me af komt.  Het zal vanzelf wel weer een plaatsje krijgen.

Iedere morgen, op doordeweekse dagen, ben ik op tijd uit de ‘veren’ en loop ik om half acht drie of vier rondjes in het park hier vlakbij.  Dat doe ik samen met Françoise (een Française) en Christine (een Amerikaanse).  Ik ken hen via Geraldine, die ook meeloopt, maar op het moment aan het herstellen is van twee gebroken tenen.  Ik vind het lopen heerlijk, een goede start van de dag.
De gesprekken die we onder het lopen voeren gaan over van alles en nog wat.  Françoise en Christine, allebei getrouwd met iemand uit de ‘olie-business’, wonen hier al heel wat jaartjes en kennen dus ‘de hoed van de rand’.  Ik voel me regelmatig een groentje, en dat ben ik natuurlijk ook.  Ik krijg goed advies en allerlei tips.  Van de week zei Christine dat ze in haar tuin ging werken en naar Nabeul (een plaatsje 50 kilometer verderop) moest.  Ik vroeg haar of daar een speciaal tuincentrum of iets dergelijks was…Ze antwoordde dat ze daar hun tweede huis hebben.  Oké, dat kan natuurlijk ook.

Het ‘expat’ wereldje is iets dat ik met verwondering aan het ontdekken ben.  Al die verschillende mensen met allemaal hun eigen verhaal.

De week is inmiddels aardig vol met les geven. Ik heb vier leerlingen die allemaal twee keer in de week les hebben.  Mijn eigen Franse les is twee keer per week en duurt per les tweeënhalf uur.  Momenteel volg ik een cursus die gericht is op mondeling taalgebruik.  Met een andere juf.  Het is een excentrieke Française, die haar roeping als actrice is misgelopen.  Ik vind haar geweldig!  De Franse les is in feite puur cabaret en daar geniet ik van.



Met Victoria, mijn klasgenote, heb ik een klik.  Fijn om het gevoel te hebben een vriendin gevonden te hebben.

Wat betekent eigenlijk ‘La tournelle’…de titel van dit blog?  In feite is het geen bestaand woord, maar geeft aan dat iets gemixt en gemengd wordt.  Bij theehuis ‘la Tournelle’ beginnen we ons rondje in het park.  Een mooie metafoor voor wat er in mijn leven gebeurt.  Zelfs de verschillende talen mixen zich in mijn hoofd.  Lastig soms om de goede woorden in de juiste taal te vinden.  ’s Avonds stort ik in slaap.  Vanavond kan dat in ons nieuwe bed!

De moord op Chokri Belaïd

Tunesië is in shock.  Afgelopen woensdagmorgen is, voor de deur van zijn woning, oppositieleider Chokri Belaïd vermoord.  Drie gerichte schoten raakten hem in de hartstreek, z’n nek en z’n hoofd.  Chokri Belaïd was mensenrechtenadvocaat en leider van een relatief kleine partij die de laatste tijd steeds meer aanhang heeft verworven, vooral onder de arbeidersbeweging.




Op dinsdagavond had ie zich in een televisieoptreden nog eens kritisch uitgelaten over de huidige regering, waarin de islamitische partij Ennahda de grootste is.  Ennahda heeft zich bij de eerste verkiezingen na de revolutie gepresenteerd als gematigd islamitische partij en heeft toen 40% van de stemmen gekregen.  Niet helemaal verwonderlijk.  In de tijd van Ben Ali was er voor de geloofsbeleving weinig tot geen ruimte.  Moskeebezoek werd sterk ontmoedigd.  Mannen mochten geen lange baarden dragen en imams kregen door de regering voorgeschoteld wat ze mochten preken.  Dit alles werd gecontroleerd door de geheime politie.  Er wordt gezegd dat Belaïd, samen met nog enkele anderen, op een dodenlijst stond en dat Ennahda achter de moord op Belaïd zou zitten.  Zijn naaste familie heeft dit zelfs publiekelijk gezegd.  Ennahda zelf ontkent uiteraard elke betrokkenheid.

Belaïd is afgelopen vrijdag begraven.  Voor dezelfde dag was uit protest een nationale staking afgekondigd.  De eerste sinds 1978.  Het was een erg spannende dag met een grote kans op onlusten.  Sinds de revolutie, nu iets meer dan twee jaar geleden, verkeert het land in een diepe economische en bestuurlijke crisis.  De huidige regering is niet in staat gebleken het tij te keren.  Daar zijn allerlei verklaringen voor.  Toen oud-dictator Ben Ali het land werd uitgeschopt is de hele corrupte ambtenarij op z’n plek blijven zitten.  De huidige regering wordt gevormd door onervaren politici die zelf jarenlang gevangen hebben gezeten.  En ze zijn veel te druk met onderling gekrakeel in een strijd om de gunst van het volk, terwijl democratie voor de mensen überhaupt iets nieuws is.  Een duidelijke reactie op de aanslag is van regeringswege tot nu toe achterwege gebleven.  De premier, zelf van Ennahda, heeft aangekondigd de huidige regering te zullen ontbinden en een overgangsregering van technocraten te vormen, maar dit besluit werd door zijn eigen partij niet gesteund.

Wij, als relatieve nieuwkomers hier, die de revolutie niet hebben meegemaakt, luisterden vooral naar mensen die hier al langer woonden.  Waar konden we ons op voorbereiden?  Dat wist natuurlijk niemand precies.  De stemming op het kantoor van Oxfam was erg bedrukt.  Donderdag waren de Tunesische collega’s in het zwart.  De Nederlandse ambassade stuurde ons een bericht met daarin het advies om bepaalde plaatsen niet op te zoeken.  Wij besloten, zoals de meeste niet-Tunesiërs, om thuis te blijven.  We volgden het nieuws zo goed mogelijk via internet.  Het geeft een vreemd gevoel als je bedenkt dat enkele kilometers verderop iets groots aan de gang is wat de geschiedenisboeken in gaat en je zelf binnen zit en er geen deel van uit kan maken.

De begrafenis van Chokri Belaïd in een arme buurt in het zuiden van Tunis, is massaal bezocht door Tunesiërs.  Belaïd was mede door zijn afkomst voor velen een rolmodel.  Er waren ook vrouwen aanwezig, wat in feite tegen de regels van de islam ingaat.  De begrafenis is respectvol en vreedzaam verlopen.  Op een paar plekken in het land is het wel tot botsingen gekomen tussen ordetroepen en betogers.  En helaas waren er op verschillende plekken in Tunesië enkele onruststokers die de situatie hebben aangegrepen om te plunderen en auto’s in de brand te steken.  Bij het winkelcentrum hier aan het eind van de straat, waar overigens ook een paar Franse winkelketens een vestiging hebben, zag Caroline zaterdagmorgen dat het leger daar een paar gewapende soldaten had geposteerd.  Vijf man sterk en een pantservoertuig.  Eén soldaat kwam aangelopen met een doos met daarin gebakjes voor zijn maten.  Een surrealistisch beeld voor iemand uit Nederland.

Hoewel het voor ons in eerste instantie leek alsof Tunesië één was in z’n afkeuring van deze politieke moord bleek zaterdag hoe verdeeld het land werkelijk is.  ’s Middags was er in het centrum van Tunis weer een grote demonstratie.  Deze keer georganiseerd door Ennahda, als tegengeluid.  Daarbij heeft de Franse minister van binnenlandse zaken gezegd dat de moord op Belaïd is gepleegd door fascistische Islamieten.  Olie op het vuur natuurlijk.  Hierdoor wordt het voor de Fransen die hier wonen en Franse instellingen en winkels extra opletten.  Afwachten of Caroline deze week naar het Institute Française kan…                        

Hoe de komende tijd zal verlopen is sowieso een vraag.  Tunesië bevindt zich nog steeds op het kruispunt.  Wat we weten is slechts het topje van de ijsberg.  Allerlei belangen spelen een rol, waarbij ook verschillende grootmachten zoals Qatar, Saoedi-Arabië en de VS een vinger in de pap hebben.  Het is onrustig en dat zal het nog wel even blijven.