La Tournelle

Zondag 17 februari, elf uur ‘s morgens.  Ik zit nu voor de eerste keer in ons voortuintje.  Heerlijk in het zonnetje. Het weer is langzaam aan het veranderen.  Meer zon, heerlijk!  De afgelopen tijd was het fris en heeft het vaak geregend.  Corné is aan het bellen met Dave.
Vandaag is mijn moeder jarig.  We hebben haar net gebeld.  Begin maart komt ze bij ons op bezoek, samen met mijn vader en Annie (Corné zijn moeder).  We kijken er erg naar uit.  Onze eerste gasten hier!  Leuk dat dat onze ouders zijn.  We zijn al volop plannen aan het maken wat we kunnen gaan doen.  Ik weet bijna zeker dat ze al erg genieten van een wandeling door onze wijk met uitzicht op zee.  Dat is ook voor ons elke keer weer genieten.  Als ik over straat loop, moet ik mezelf bij wijs van spreken even knijpen om te beseffen dat ik hier nu toch echt woon.

Het is op het moment relatief rustig in Tunesië.  Er zijn afgelopen week wel demonstraties geweest.  Tot nu toe is het niet heel erg uit de hand gelopen.  De beslissing wat er met het kabinet gaat gebeuren wordt morgen bekend gemaakt.

Ik merk dat ik op persoonlijk vlak zelf ook een soort van revolutie aan het meemaken ben.  Het besef dringt steeds meer door dat ik zelf ook een flinke ommezwaai in mijn leven gemaakt heb.  Een heel nieuw leven met allemaal nieuwe mensen om me heen.  Het voelt af en toe nog wel alsof er een ‘overload’ aan informatie op me af komt.  Het zal vanzelf wel weer een plaatsje krijgen.

Iedere morgen, op doordeweekse dagen, ben ik op tijd uit de ‘veren’ en loop ik om half acht drie of vier rondjes in het park hier vlakbij.  Dat doe ik samen met Françoise (een Française) en Christine (een Amerikaanse).  Ik ken hen via Geraldine, die ook meeloopt, maar op het moment aan het herstellen is van twee gebroken tenen.  Ik vind het lopen heerlijk, een goede start van de dag.
De gesprekken die we onder het lopen voeren gaan over van alles en nog wat.  Françoise en Christine, allebei getrouwd met iemand uit de ‘olie-business’, wonen hier al heel wat jaartjes en kennen dus ‘de hoed van de rand’.  Ik voel me regelmatig een groentje, en dat ben ik natuurlijk ook.  Ik krijg goed advies en allerlei tips.  Van de week zei Christine dat ze in haar tuin ging werken en naar Nabeul (een plaatsje 50 kilometer verderop) moest.  Ik vroeg haar of daar een speciaal tuincentrum of iets dergelijks was…Ze antwoordde dat ze daar hun tweede huis hebben.  Oké, dat kan natuurlijk ook.

Het ‘expat’ wereldje is iets dat ik met verwondering aan het ontdekken ben.  Al die verschillende mensen met allemaal hun eigen verhaal.

De week is inmiddels aardig vol met les geven. Ik heb vier leerlingen die allemaal twee keer in de week les hebben.  Mijn eigen Franse les is twee keer per week en duurt per les tweeënhalf uur.  Momenteel volg ik een cursus die gericht is op mondeling taalgebruik.  Met een andere juf.  Het is een excentrieke Française, die haar roeping als actrice is misgelopen.  Ik vind haar geweldig!  De Franse les is in feite puur cabaret en daar geniet ik van.



Met Victoria, mijn klasgenote, heb ik een klik.  Fijn om het gevoel te hebben een vriendin gevonden te hebben.

Wat betekent eigenlijk ‘La tournelle’…de titel van dit blog?  In feite is het geen bestaand woord, maar geeft aan dat iets gemixt en gemengd wordt.  Bij theehuis ‘la Tournelle’ beginnen we ons rondje in het park.  Een mooie metafoor voor wat er in mijn leven gebeurt.  Zelfs de verschillende talen mixen zich in mijn hoofd.  Lastig soms om de goede woorden in de juiste taal te vinden.  ’s Avonds stort ik in slaap.  Vanavond kan dat in ons nieuwe bed!