De reis naar Tunis verliep in ieder geval voorspoedig. Tunisair was deze keer op tijd en de familie kwam op een stralende dag aan. Alleen de controle op Zaventem had wat gedoe opgeleverd, onder andere omdat de beambte van dienst niet bekend bleek te zijn met roggebrood. Na een verder vlekkeloze vlucht was in Tunis iedereen ook vlot door de douane.
Omdat het vliegveld
zo ongeveer midden in de stad ligt waren we een half uurtje nadat de familie
door de douane kwam al in La Marsa. Na
een rondleiding door het huis nam Caroline iedereen mee voor een kopje koffie
op het dakterras van Zéphyr, met uitzicht over La Corniche en het gladde water
van de Méditerranée die lag te glinsteren in een aangenaam namiddagzonnetje. Ik geloof dat iedereen zich meteen op zijn of
haar gemak voelde.
We hebben Bep, Joop
en Annie voor de rest van de week van alles laten zien om te proberen ze een
aardige indruk te geven. Niet alleen van
het mooie pittoreske La Marsa en van Sidi Bou Saïd, maar ook van Raoued, een
grauw, eenvoudig dorpje ten noorden van Tunis, waar het leven niet makkelijk
is. Of van de smalle, hobbelige steegjes
van de Medina van Tunis, met z’n opdringerige verkopers. Wel wat anders dan de goed gevulde Géant in
Tunis met z’n bling bling of de Monoprix supermarkt hier in La Marsa. We hebben natuurlijk ook een stukje oude
historie laten zien van het antieke Carthago, bij de ruïnes bovenop de Byrsa-heuvel
en in het Bardo-museum, maar ook een stukje nieuwe historie bij de door
pantserwagens bewaakte gebouwen achter prikkeldraad van de nieuwe
overgangsregering van Tunesië.
Grappige situaties
leverde ons voorgestelde programma natuurlijk ook op. Datgene dat je graag wilt laten zien en
beschouwt als topper, daar blijkt een ander soms toch wat minder warm voor te
lopen. Zo reden we langs een lagune
richting Raoued waar momenteel nogal wat
flamingo’s zijn. We zagen duidelijk tientallen roze vogels vanuit het
autoraampje. We vroegen of we hier even zouden uitstappen om wellicht een nog
betere blik op de flamingo’s te kunnen werpen.
Joop bedacht waarschijnlijk dat hij het toch niet zo goed zou kunnen
zien (en we hadden geen verrekijker meegenomen). Hij antwoordde dan ook: ‘Nee, laat maar, ik
zie ze wel op televisie.’
We zullen verder niet
te veel details verklappen. Die kun je
het beste aan Bep, Joop of Annie vragen of zal je zelf aan den lijve moeten
komen ondervinden. Het was een goed
gevuld programma in ieder geval, met daarin de nodige tijd ingeruimd voor een
terrasje voor een lekkere crêpe en een glas vers geperste jus d’orange of
gewoon een lekker bakkie café direct. En
lekker eten ook, zoals bijvoorbeeld in het beste visrestaurant van Tunis en
omstreken waar Annie en Bep zo maar ineens sjans kregen met één van de
medewerkers. Zo weten ze ook meteen dat
Tunesiërs echte charmeurs zijn. Joop had
daar trouwens vooral aandacht voor de wolf, één van de meest favoriete visjes
hier in Tunesië die hier ook zo lekker klaargemaakt kan worden. Maar ook de couscous, niet alleen die in de
Medina, maar ook de door ons klaargemaakte, viel goed in de smaak.Het was al met al een hele gezellig week en een fijne tijd samen. Een week waarin we van alles beleefd hebben. Bep, Joop en Annie zeiden dat ze Tunesië in hun hart hebben gesloten. Wat de meeste indruk heeft gemaakt zal je hen zelf moeten vragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten