Doris & Ad - Seizoen 1

Inmiddels  zijn Doris en Ad alweer  bijna drie weken terug in Nederland.  Maar we wilden er toch nog graag een blog over hun bezoek aan ons schrijven, want we vonden het erg gezellig dat ze hier waren. Doris en Ad, onze buren en goeie vrienden van het Rietland die altijd voor ons klaar hebben gestaan.  Zeker vorig jaar toen Caroline een half jaar alleen thuis was en ik al in Tunesië was.  Die hadden we al veel te lang niet meer gezien.  Ze hadden na afronding van een grote klus zin om eens heerlijk te genieten van het lekkere weer in Tunesië en hadden een trip van twee weken geboekt.  Het was zonnig toen ze aankwamen, maar de volgende dag  verschenen de eerste regendruppels…  Het  begon hard te waaien en te regenen.  Het leek wel herfst!  Dat was eerlijk gezegd behoorlijk on-Tunesisch weer.  Wel een beetje sneu al zeiden ze zelf dat op deze manier de overgang vanuit Nederland niet al te groot was.

In het midden van de week  gingen wij naar Marokko – ik had een gepland bezoek aan een door ons gesteunde organisatie daar – en Doris en Ad pasten een paar dagen op ons huis.  Het was de bedoeling om het een beetje rustig aan te doen, om bij te tanken na al dat harde werken, maar de strandwandelingen in La Marsa draaiden uit op een paar stevige ontdekkingstochten.  Het strand is ook tamelijk lang hier en niet overal even goed begaanbaar.  Op sommige plekken wordt het strand onderbroken door flinke rotspartijen of verandert de kustlijn in een steile klif.  Zodra je van het strand afkomt gaat het hier voortdurend op en af.  Gelukkig was het weer al weer zo ver opgeknapt dat Doris en Ad zich zelfs ook nog in zee konden wagen, hoewel het water nog niet helemaal op temperatuur is.  Voor ons, inmiddels al wat meer aangepast aan het Tunesische klimaat, nog iets te veel van het goede.

Na terugkomst uit Marokko werden we meteen verwend door Doris en Ad.  Ze hadden heerlijk gekookt.  Als voorgerecht artisjokken met een lekker sausje.  Zelf wisten we ons tot nu toe met artisjokken geen raad, maar we hebben nu het goede voorbeeld gehad.  De andere morgen hebben we een auto gehuurd om samen op pad te gaan.  We hebben eerst Nabeul bezocht en daarna het noorden van Tunesië verder verkend.  Nabeul, het stadje dat bekend staat om zijn aardewerk, ligt anderhalf uur rijden onder Tunis.  Doris maakt zelf al jarenlang de mooiste dingen van klei, dus het leek ons wel aardig om haar te laten zien wat Tunesië op dat gebied te bieden heeft.  We waren er al eens eerder, maar bij die gelegenheid hadden we de medina niet bezocht.  Deze keer wel en dat bleek absoluut de moeite van een bezoek waard.  Leuke winkeltjes, ook in de straatjes achteraf, en lekker gegeten op het balkon van een restaurant midden in de medina.  Gelukkig serveerde het restaurant geen koffie na, want anders hadden we waarschijnlijk de lekkere ijscoupe gemist in een tentje even verderop. 

Van het noorden van Tunesië hadden we zelf ook nog niet veel gezien.  Alleen in Bizerte, een stadje aan de noordoostpunt van Tunesië, met een  leuk oud visserijhaventje, waren we al eens geweest.  Bizerte heeft ook een interessante oude binnenstad, waarvan een deel ommuurd.  Kijkend naar de vissersbootjes in de haven zagen we zwarte Batman-achtige diertjes zwemmen.  Zouden dit een soort zeeslakken zijn?  Een aardige meneer zag ons kijken en vertelde dat het dier een zeehaas wordt genoemd.  Vervolgens liep hij met ons mee en bood hij aan om ons door de smalle steegjes te loodsen.  Maar niet nadat hij ons op het hart gedrukt had dat ie vier kinderen te voeden had.  Terloops vertelde hij ons ook nog hoezeer de prijzen de afgelopen twee jaar na de revolutie wel niet gestegen waren.  De tien dinar die we hem achteraf wilden geven leidde bij hem tot grote verontwaardiging.  Daar kon hij nog geen kilo vlees voor kopen!  Met in gedachten dat bij vorige gelegenheden ‘gidsen’ zich met de helft van dit bedrag  tevreden hadden getoond, lieten we ons niet gek maken, hoewel de verwensingen ons om de oren vlogen.

Behalve Bizerte hebben we nog een aantal andere mooie plekken bezocht die absoluut de moeite waard waren.  Zoals het Lac Ichkeul, een natuurpark waar in de wintermaanden duizenden trekvogels komen overwinteren.  Om die trekvogels nu te zien waren we te laat in het seizoen, maar het is evengoed een mooi gebied waar je prima wandelingen kunt maken.  Tabarka, een stadje aan de westpunt van de noordkust van Tunesië, wat vooral in trek schijnt te zijn bij toeristen uit Algerije en duikers die af komen op het koraal voor de kust.  Nu was het er erg stil.  De receptionist achter de balie van het hotel legde uit dat het vliegveld vlak bij Tabarka het grootste deel van het jaar gesloten is.  Het zou alleen in de zomermaanden geopend zijn wanneer in Tabarka twee muziekfestivals georganiseerd worden.  Met internationale faam ook.  In het hotel, waar we hebben overnacht, was in ieder geval nog volop plaats.


Niet ver van Tabarka ligt het bergdorpje Ain Draham.  Mooi gelegen tussen uitgestrekte bossen met kurkeiken.  En gezellig ook toen wij er waren.  Het bleek marktdag en wij vormden een extra attractie.  Een groepje meisjes van een jaar of vijftien zeiden ons giechelend gedag.  En daarna, onderweg terug naar Tunis, hebben we de archeologische site van Bulla Regia bezocht.  Minder populair dan Dougga, wat dan ook een stukje minder ver van Tunis ligt, maar erg mooi.  Vooral het gave mozaïek van Venus in het souterrain van een voormalige Romeinse woning was indrukwekkend. 





Het was fijn om Doris en Ad hier op bezoek te hebben en volgens mij hebben ze zich prima vermaakt. Ik geloof dat ze niet verwacht hadden dat Tunesië zo veel te bieden heeft.  Ze hebben het plan opgevat om de komende jaren steeds in een ander seizoen terug te komen.  Dat moet mooi lukken met nog zo’n drie-en-een-half jaar voor de boeg.