Koninginnedag?

Corné en ik hadden het er al eens vaker over gehad.  Het zou leuk zijn als ik een keer met hem mee zou kunnen gaan als hij voor zijn werk op reis zou gaan.  Deze keer had Corné een training gepland in Errachidia, Marokko, en ik ben mee gegaan.  Het leek mij sowieso een belevenis om de busreis eens mee te maken door de atlas die Corné vorige keer gemaakt had.  Ik ben al eerder in Marokko geweest, maar nog niet in dit gedeelte.

We hebben geslapen in een gezellige en vrij traditionele herberg.  De eigenaresse, een Italiaanse die getrouwd is met een Marokkaan, is erg vriendelijk.  Na een bezoekje aan de souk, vertel ik haar dat ik het zo leuk vond omdat het hier niet echt toeristisch is.  Ze beaamt dit en vertelt dat er elke zondag ook een hele leuke zondagsmarkt is.  Ik besluit daar naar toe te gaan.  Corné werkt die dag namelijk ook.

’s Morgens rijd ik met Corné en zijn collega Asmae mee en vraag of de taxichauffeur me wil afzetten bij de zondagsmarkt.  En ja hoor, even later loop ik over de markt.  Ik kijk mijn ogen uit.  Wat een kleuren en wat een mensen.  Eigenlijk wil ik gelijk foto’s maken, maar ik hou me maar een beetje in. Ik weet niet zeker of het wel gewaardeerd wordt.  Ik loop langs kraampjes met toiletspulletjes en allerlei tweedehandsspulletjes.  Zou ik hier een plastic koffiefilter gaan vinden?  Dat is namelijk tot nu toe nog niet gelukt…en ik wil heel graag de koffie kunnen proeven die Victoria voor me heeft meegebracht uit Rome.

Opeens valt mijn oog op een bordje met daarop het eiland Ibiza.  Ook toevallig zeg…daar is Diana op dit ogenblik op vakantie!  Eigenlijk zou ze nu bij ons in Tunesië zijn met haar gezin.  De tickets waren zelfs al geboekt, maar na de moord op Chokri Belaid en alle onrusten daar omheen, durfde ze het toch niet meer aan.  Vooral omdat ze twee jonge kinderen heeft. Die waren ook onrustig geworden en Diana had groot gelijk dat een vakantie wel ontspannend moet zijn.  Ik was natuurlijk teleurgesteld, maar kan niet anders dan toegeven dat de situatie nog steeds onvoorspelbaar is.

 
Apart dat mijn oog nu valt op een bordje met Ibiza (of all places).  Ik twijfel even wat ik ga doen.  Een foto maken?  Het is tenslotte erg grappig, vind ik.  Besluiteloos loop ik door om even later toch weer terug te keren.  Ik kan minstens eens vragen naar de prijs.  Veel zal het niet kosten.  Dan kan ik altijd nog bedenken wat ik met dat bordje ga doen.  Dus vraag ik de prijs en het valt inderdaad mee.  De man achter de kraam begint een praatje.  Het lijkt of hij het bijzonder vindt dat ik dit bordje wil kopen.  Een vrouw en een meisje die ook bij de kraam zijn blijven staan, kijken glimlachend toe.  Misschien heeft hij het al vrij lang liggen bij zijn koopwaar.  Hij vraagt waar ik vandaan kom.  Als ik vertel dat ik uit Nederland kom, vraagt hij of Ibiza in Nederland ligt.  Vervolgens vraagt hij of ik van het bordje ga eten of het neer ga zetten voor de sier.  Ik zeg dat het een cadeau is voor een vriendin.

Ik loop weer verder en wordt wel enigszins aangekeken, maar vooral met rust gelaten.  Ik ben mezelf er van bewust dat ik hier opval in mijn toch wel westerse kleding, kort haar en zonnebril.  Af en toe groet iemand me en vraagt me in het Frans hoe het gaat.  



Het lijkt hier wel de vrijmarkt op Koninginnedag in Nederland.  De duvel en z’n oude moer worden hier verkocht.  Ik vraag me af waar al die spullen toch vandaan komen en of ze ooit nog eens gebruikt gaan worden.

Naast allerlei spullen kan je hier ook verse groente, schapen en kippen kopen.  Mijn oog valt op een bijzonder tafereel.  Ergens op een hoek staat een man in een djellaba op een tapijt.  Voor hem heeft hij een tafeltje met daarop een kleed van struisvogelveren.  Daar boven op liggen twee echte struisvogelpoten gekruist over elkaar heen.  Het ziet er nogal griezelig uit.  Op het kleed voor hem liggen grote eieren en staan allerlei potjes en kruiden.  Er staan veel mensen, vooral mannen en jongens, om hem heen.  Hij is iets aan het vertellen waar hartelijk om gelachen wordt.  Jammer dat ik er niets van kan verstaan.  Wat zou hij doen?  Is hij een medicijnman of een soort waarzegger?  Ik zal het straks eens navragen.

Even later zie ik een aantal grappige mandjes staan in felle kleuren.  Handwerk.  Er zit een jonge vrouw bij.  Ik pak een mandje op en zeg dat het mooi is.  Misschien koop ik wel een mandje en ik vraag naar de prijs.  De vrouw spreekt alleen Arabisch en steekt twee vingers omhoog.  Ik denk dat het twee dirham is, maar dat blijkt niet te kloppen.  Al snel komen twee vrouwen er bij staan die wel Frans spreken en zij helpen me mee door te vertellen hoeveel het mandje kost.  Het lijkt erop dat de verkoopster iets te veel wilde vragen.  De ene vrouw heeft een baby in een draagdoek op haar rug. Een schattig meisje met een zonnehoedje.  Leuk dat hier zoveel baby’s op de rug worden gedragen, net als in Zambia.  In Tunesië heb ik dat niet zoveel gezien.  Ik geef de verkoopster een briefje en ze gaat bij een ander kraampje wisselgeld halen.  Intussen pakt de moeder een, in mijn ogen vies en versleten knuffelbeest op.  Ze wil het kopen voor haar dochtertje.  De contrasten op de wereld zijn groot.  Ik bedank de vrouwen voor hun hulp en geef de knuffel als cadeau aan het kleine meisje dat Naima heet.  En ik vraag of ik nog een foto mag maken.  Het lijkt me een mooie herinnering aan dat bijzondere moment.