Twee weken geleden heb ik me gemeld bij het politiebureau verderop in de stad. Sinds eind februari loop ik hier rond met een voorlopige verblijfsvergunning en ik zou nu toch wel eens een definitief exemplaar willen hebben. Zo’n hardplastic kaartje met mooie kleurtjes in plaats van een kreukelig met een onleesbaar handschrift volgekladderd kartonnetje. Aangekomen bij het kleine eenvoudige gebouwtje wijst een bordje “etrangers” me de weg. Gelukkig is het niet druk. De kuipstoeltjes in het gangetje voor de deur van de dienstdoende beambte zijn allemaal leeg. Nadat die klaar is met een jonge Afrikaanse gast mag ik naar binnen. Demonstratief geeuwend zit de beambte achter z’n houten bureautje met voor z’n rode neus z’n levenswerk. De administratie. Van computervirussen heeft ie voorlopig nog geen last. Administratie is hier nog een ambacht. Op m’n vraag of m’n definitieve verblijfsvergunning al binnen is bladert hij een paar maanden terug en ziet al snel dat er nog geen vinkje achter m’n naam staat. Nog niet binnen. Enig idee hoe lang het nog kan duren? Hij haalt z’n schouders op, geeuwt nog een paar keer en zegt “Kom over een poosje maar weer terug”. Ik voel me een vreemdeling.
Volgende maand verhuist Caroline naar hier. Dat betekent dat er opnieuw van alles geregeld moet gaan worden op administratief gebied. Nu was het ons plan om met een volgeladen auto naar Marseille te rijden om dan vervolgens met een veer naar Tunis te varen. Het invoeren van de auto in Tunesië lijkt echter een onoverkomelijke horde. Een agente van een bemiddelingskantoor was vorige week nog bij ons op kantoor waarbij ze ons vertelde dat ze de dag daarvoor na een bezoek aan het douanekantoor huilend naar huis was gegaan. Kennelijk zit er een nieuwe ambtenaar op het douanekantoor die zijn eigen regeltjes er op na houdt. Diezelfde agente had het in maart nog voor elkaar gekregen om de spullen die ik verscheept had in no time langs de douane te krijgen. Ik snapte toen al niet hoe ze dat voor elkaar had gekregen, maar nu is er niemand meer die er nog een touw aan vast kan knopen. Zeker is wel dat de invoer van de auto op dit moment geen haalbare optie is. We gaan daarom maar gewoon met Tunisair en proppen zo veel mogelijk in onze koffers.
Sinds het vertrek van Ben Ali vorig jaar januari draaien de ambtelijke molens alle kanten op. Niet alleen bij politie of bij de douane trouwens. Waar het overheidsapparaat tot vorig jaar nog strak geregeld was en niets aan het toeval werd overgelaten is het nu chaos. Doordat er in de machtsverhoudingen aan de top wat verschuivingen zijn geweest, maar ook doordat het economisch gezien een puinhoop is en salarissen niet altijd op tijd worden uitbetaald. Stakingen zijn aan de orde van de dag. Ook bij de stadsreiniging, in het onderwijs en bij het postbedrijf. De leveranciers van gas, water en licht nemen het zekere voor het onzekere en bezorgen hun rekeningen zelf. Maar een poosje geleden had ik een rekening van het telefoonbedrijf in de bus die drie maanden onderweg was geweest. Om maar niet te spreken over de post uit Nederland die na maanden nog steeds niet is aangekomen. Maar dat kan ook liggen aan de reorganisatie bij de TNT natuurlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten