Poppedijntje op avontuur

Het is zaterdagmorgen en we gaan op pad om een verblijfsvergunning aan te vragen.  Wie weet is die van Corné nu inmiddels klaar.  We hebben al een beetje voorpret omdat ik er zelf hier thuis al een inburgeringscursus aan vast knoop.  Corné stelt nuchter vast dat ik mezelf allerlei vragen stel waar ik het antwoord al op weet.  Bij de eerste vraag van hem, sta ik meteen met mijn mond vol tanden.  Typisch…  Gelukkig maar dat we hier niet zo’n examen hoeven af te leggen…

Met alle documenten in een map zijn we klaar voor onze missie.  Allereerst gaan we pasfoto’s laten maken en dat kan bij een fotowinkeltje iets verderop in de straat.  Na het douchen en mijn haar föhnen, maak ik me extra zorgvuldig op.  Ik gebruik wat foundation en poeder om wat oneffenheden te verstoppen onder een dun laagje make-up.  ‘Zal ik ook nog wat lippenstift op doen?’, vraag ik mezelf af, maar besluit dit toch maar niet te doen.  De pasfoto is tenslotte voor mijn verblijfsvergunning en wie weet wordt al te frivool wel helemaal niet op prijs gesteld.
Ik ga ervan uit dat we in een paar minuten weer buiten staan, maar daar vergis ik me toch behoorlijk in.  De foto wordt gemaakt en dat kost even iets meer tijd omdat ik nog wat moeite heb met de aanwijzingen van de fotograaf in het frans.  Logisch wel.  Oké glimlachen versta ik nog, maar wat ik verder allemaal moet doen?  Tenslotte loopt hij naar me toe en zet dan vriendelijk mijn hoofd in de stand die gewenst wordt.  Als de foto gemaakt is, wordt het fotokaartje in een prachtige I Mac computer gestopt en nu begint een proces wat in de Arabische wereld heel normaal is.  We staan te wachten en ineens zie ik mijn gezicht flink uitvergroot op een beeldscherm dat in de zaak hangt.

<>

Voilà, c'est moi!

En nu begint het echte werk waar geen make-up kwast tegen op kan!  De fotograaf laat een photoshop programma op mijn hoofd los en wij mogen daarvan getuige zijn.  Rode en donkere vlekjes worden weggehaald, groeven en lijntjes en ook mijn pigmentvlekjes boven mijn wenkbrauw.  Mijn lippen krijgen een mooi lijntje. Omhoog springende haren worden afgesneden en om geen gek plat hoofd te krijgen, wordt dat later weer netjes opgevuld in dezelfde kleur. Een heel proces en zo op het beeld te zien wordt het prachtig.  Alhoewel we ons beginnen af te vragen of de meneer van de vreemdelingenpolitie dit nog wel gaat accepteren.  Als we even later de echte foto’s mogen bekijken zie ik dat ik ook - ik wist niet dat het mogelijk was - nog enkele tinten lichter ben gemaakt. Een poppetje staart me aan en ik zeg dat ik nu met recht een ‘Poppedijntje’ - een koosnaampje van mijn moeder toen ik klein was - genoemd kan worden.  Het is eigenlijk een beetje een te vlekkeloze versie van mezelf, constateer ik.  Corné zegt dat ie ook liever de echte versie van mijzelf ziet.  Wat is het toch een schat.  

Het is natuurlijk puur toeval, maar inmiddels is er een meisje binnen gekomen en het lijkt er op dat ze net uit bed komt.  Haar haren zijn in ieder geval ongekamd.  Zij weet allang dat het niet nodig is om uitgebreid voor de spiegel te staan voor het laten maken van een pasfoto.  Ik kan het niet nalaten om mezelf af te vragen hoe ze hier Robert Smith van ‘the Cure’ zouden willen gaan retoucheren.  Want bij hem is het de bedoeling dat zijn haren wild zitten, het gebied rondom zijn ogen donker is en laat staan de lippenstift die buiten de lijnen van zijn mond hóórt te vallen…



Ik ben jarenlang  de gratis schoolpasfoto’s gewend, maar de pret die het me brengt voor omgerekend nog geen vijf euro, had ik niet willen missen.  M’n fantasie gaat met me op de loop en ik bedenk een grappige titel voor een nostalgisch kinderboek; ‘de avonturen van Poppedijntje’.  Want dat ik hier allerlei nieuwe dingen meemaak is wel duidelijk. Natuurlijk gaan we als doelgerichte Nederlanders wel gewoon door met onze taak en zijn we op weg naar het volgende bureau waar we een aantal stempels gaan halen voor op het huurcontract.  Corné vertelt me dat om alles officieel te krijgen een handtekening of een kopie niet genoeg is in Tunesië … er zijn stempels nodig.  We moeten op onze beurt wachten en ik zie dat er inderdaad met veel overgave wordt gestempeld.  Tot slot gaan we met onze stempels, die maar een kwartje kostten, naar het commissariaat waar de verblijfsvergunningen geregeld moeten worden …  Helaas blijkt het vandaag net gesloten te zijn.  Volgende week zaterdag dan maar.  Wij gaan lekker naar het strand, een heerlijke plek!