Harissa

In Tunesië krijg je standaard bij veel gerechten een flinke dot harissa.  Dat is zoiets als sambal; gemaakt van rode pepers en erg pittig.  Een klein mespuntje harissa vind ik best lekker.  Ik merk dat dit in de ogen van Tunesiërs wel heel bescheiden is.  Van de week zag ik een jongen zijn broodje met harissa besmeren zoals we er in Nederland lekker dik pindakaas op zouden smeren.

Ik wil geen heel blog over harissa schrijven, maar het als metafoor gebruiken.  Ik vond afgelopen week wat je noemt een ‘pittige’ week.  Gek genoeg begon het al meteen op de eerste dag van de week: zondag.  Nu kan ik het sowieso bijna een traditie noemen dat ik zondagmorgen vaak ‘overvallen’ wordt door mijn emoties.  Op deze dag hoef ik niet meteen op te staan en dan lig ik in bed na te denken over van alles.  Dan krijgen verschillende emoties de kans om me bij mijn lurven te grijpen.  Corné heeft het ooit al een naam gegeven: ‘de zondagmorgenblues’.  De remedie is om op te staan en iets te gaan ondernemen.

Afgelopen zondag regende het en we besloten om niet, zoals we graag wilden, naar het strand te gaan.  Wel naar ‘La Luna’.  Dat is een hip café-restaurant iets verderop in de straat waar je kan internetten.  Onze internetverbinding thuis werkt niet en we wilden graag wat langer internetten dan we nu kunnen met het gebruik van een dongel.  Met twee laptops gingen we op pad.  Koffie besteld en de computers opgestart.  De ober bracht even later twee mooi versierde cappuccino’s en ik kreeg, net of hij iets aanvoelde, de cappuccino met ‘bon jour’ erop en een glimlachje.  

Om niet te veel uit te weiden en te diep op details in te willen gaan…Wat liep er dan niet lekker deze week?  Het leek erop dat ik iets te veel harissa op mijn bord had gekregen en ik grote moeite had met het wegwerken ervan.  Een onverwachte, maar flink gepeperde reactie op ons filmpje over chicha roken.  Eigenlijk was dit filmpje vooral luchtig bedoeld met een flinke dosis zelfspot erin…Alles wat we op ons blog en Facebook zetten is bedoeld om onze belevenissen hier te delen.  We zijn er trots op dat we zoveel nieuwe ervaringen opdoen en daarvan kunnen genieten.  Ik hou ervan om nieuwe dingen uit te proberen en mezelf onder te dompelen in een nieuwe omgeving.  Zo herinner ik me dat we het zo leuk vonden om ‘houdoe’ te zeggen in plaats van ‘dááág’ toen we van Rotterdam naar Oosterhout verhuisden.  Natuurlijk mag iedereen er het zijne van vinden van wat wij hier zoal uitspoken, maar hoe breng je dit aan ons over?  Zoals de Fransen zeggen: ‘c’est le ton qui fait la musique’.

Daarnaast zat ik al dagen op, voor mij, erg belangrijke berichten te wachten.  En die kwamen dus maar niet…  G-mail bleef steeds weer enthousiast aangeven: ‘hoera, je hebt alle berichten gelezen’. Grrr.  Het is soms zo lastig te verwerken als je ergens grip op wilt hebben en het lukt steeds niet.  Behoorlijk uit mijn comfortzone.  Ik vertelde Corné dat sommige mensen mij het gevoel geven dat ik net zo goed tegen een muur kan praten; dat dit voor mijn gevoel evenveel effect heeft.  Om mijn onmacht duidelijk te maken wil ik hem een demonstratie geven om zo mijn woorden kracht bij te zetten. Ik krijg ineens een ingeving als ik tegen de muur sta te praten.  ‘De joden hebben het nog niet zo gek bekeken met hun klaagmuur, ik snap hen helemaal!’  Daar moesten we zelf gelukkig wel weer erg om lachen.  God zij dank is er altijd nog humor.

Dinsdag had ik een test op het Institute Française om mijn niveau van de Franse taal te bepalen.  Ik weet dat we met z’n allen roepen dat nieuwkomers de taal moeten leren.  Natuurlijk wil ik graag vloeiend Frans spreken, vind ik het een mooie en interessante taal en doe ik mijn best…maar een peulenschilletje is het niet voor mij.  Tuurlijk moet het Institute uit een hele grote groep mensen met allerlei verschillende beginsituaties met behulp van één test bepalen naar welke klas ze gaan.  Ik begrijp dat wel, maar op dat moment zei mijn gevoel me iets anders dan mijn verstand.  Ik kreeg een test van vijf bladzijden voor mijn neus.  In een half uur mocht ik mijn mening in het Frans neerschrijven over verschillende maatschappelijke kwesties, teksten verklaren en meerkeuze vragen invullen over allerlei grammaticale kwesties.  Ik moest echt iets wegslikken en mezelf dwingen om die deur niet gewoon weer doodleuk uit te lopen…  Het had van mij wel wat adaptiever gemogen…maar ja, mensen uit het onderwijs zijn eigenwijs en schijnen het vaak beter te weten.  Tot slot een gesprekje met de juf wat naar mijn gevoel al hélemaal nergens op sloeg.  Ik voelde me klein en als door een mangel gehaald.  Uiteindelijk toch met een redelijk opgelucht gevoel weggegaan omdat ik aan m’n lesboek zag dat ik deze leerstof waarschijnlijk wel zou kunnen behappen.  Maandag ga ik met frisse moed aan de slag.

Donderdag en vrijdag heel de dag thuis moeten wachten op de reparateur van Tunisie Telecom, die helaas nog steeds niet is komen opdagen.  Het gaf me de tijd om na te denken en te dealen met m’n nieuw verworven inzichten.  Veranderingen doen soms pijn, maar uiteindelijk maken ze wel veel helder.  Er is me het één en ander duidelijk geworden en mijn blik is weer scherper.

Zaterdag ben ik erg opgewekt wakker geworden nadat ik die nacht een droom heb gehad die zo oppeppend was, dat ik voelde dat deze dag niet meer stuk zou kunnen.  En inderdaad is het een heerlijke dag op het strand geworden.  Zon, zee, precies het goede boek dat ik nu nodig heb en een zeewindje dat al mijn beslommeringen wegblaast.  Ik voel me nu weer opvallend mild gestemd.