'On va s’aimer, on va danser, on va chanter. C’est la vie.'

Okay, het is niet helemaal realistisch, maar we hebben het dan ook niet over de laatste Oxfam strategie voor de Maghreb.  Het is inmiddels een jaar geleden  dat Caroline naar Tunesië kwam.   Reden voor een feestje.
 

Afgelopen weekend zijn we daarom naar een concert geweest van Cheb Khaled.   De ongekroonde koning van de Rai.  Ritmische Noord Afrikaanse muziek, meestal over liefde en geluk, eenzaamheid en verdriet.  Liedjes met een hoog niveau van romantiek in ieder geval.

Khaled was gestrikt voor het internationale festival van Carthago.  Het festival biedt de hele zomer optredens van grote Tunesische en internationale artiesten in een indrukwekkend decor.  Het oude Romeinse Theater van Carthago.  Onze bezoekers van afgelopen voorjaar hebben we dat theater nog niet laten zien omdat het leeg niet eens heel erg bijzonder is.  Het theater heeft een halfcirkelvormige ruimte voor toeschouwers, met banken die tegenwoordig allemaal van modern beton zijn.  Ook het oorspronkelijke toneel is inmiddels vervangen.   Dat er zo’n 10 000 mensen in kunnen zou je zo op het eerste gezicht niet zeggen, maar wanneer het volgepakt zit met een superenthousiaste menigte wordt het een ander verhaal.  Kippenvel toen we het theater inliepen.


Er was duidelijk niet veel voor nodig om het publiek op te warmen.  De avond was zwoel en na een ongetwijfeld uitbundig avondmaal – omdat we nog midden in de Ramadan zitten begon het concert pas om half elf – was de stemming helemaal top.  De komst van Khaled werd met het nodige gevoel voor drama aangekondigd.  Het thema van A Space Odyssey deed Carthago nog maar weer eens op z’n grondvesten schudden.  Hoe vaak zou Carthago dat al niet eens eerder meegemaakt hebben?

Sommigen hadden nog kussentjes meegenomen, maar risico om een houten, of misschien liever een betonnen kont te krijgen was er niet echt, want al bij de eerste klanken van Khaled stond het publiek op de banken.  Alle nummers heupwiegend meezingend.  De meeste nummers in het Arabisch.  Een paar in het Frans.  En die kennen we nu ook … althans, een stukje.

We stonden er midden in en hebben genoten van de geweldige sfeer en de mooie muziek.  Sommige fans om ons heen keken Khaled zwijmelend aan.  Niet alleen vrouwen trouwens.  Ook mannen.  Direct bij z’n opkomst kreeg Khaled een paar jasmijnkransen omgehangen en na afloop wist de beveiliging Khaled maar met moeite van het podium af te leiden.  Hij werd direct bestormd door een aantal mannen die ‘m kennelijk even wilden knuffelen.

Halverwege het concert  werd het trouwens nog wel even spannend toen een paar donkere wolken voor de bijna volle maan langs trokken en een paar vette regendruppels naar beneden kwamen.  In allerijl werden parasols neergezet boven de twee synthesizers en werd hier en daar wat apparatuur onder plastic bedekt.  Maar het bleek loos alarm.  Althans.  Toen na twee uur spelen Khaled met z’n klassieker Aïcha het publiek een geweldige uitsmijter had bezorgd brak er niet meer dan twee minuten later een enorm noodweer los boven Carthago.   Goed getimed.

We zijn blij dat we dit meegemaakt hebben en breken ons het hoofd hoe het Festival van Carthago vorig jaar aan onze aandacht is kunnen ontsnappen.  Dat gaat ons geen tweede keer gebeuren.  Caroline gaat dit jaar nog met Sara naar de Franse chansonnière Patricia Kaas en samen gaan we nog naar Paco de Lucia, de Spaanse gitaargrootmeester van de flamencomuziek .  Benieuwd wat voor sfeer er bij die optredens in het theater  is.  Volgend jaar staat Adèle misschien wel op het programma.  Die is hier wellicht nog wel populairder dan Khaled.  Wij zijn er bij, Insh'Allah.

Echt HEMA

Yeah!  We hebben een Hema hier in Tunis!  Geweldig nieuws.  Een gevoel van blijdschap stroomt door mijn lijf.  Dat moet ik echt even aan jullie vertellen!  Zoals sommigen wel weten is de Hema één van mijn favoriete winkels.  Typisch Nederlands.  Eigenlijk ook helemaal niet raar dat ze hier dan ook Nederlands personeel hebben rondlopen.  Hoe zouden ze dat eigenlijk doen?  Steeds heen en weer vliegen?  Ik zie dat die aardige mevrouw van de bonbonwinkel uit Bergen op Zoom nu hier is gaan werken en ik ben enthousiast.   Leuk om haar weer eens te zien.  Ze zal zelf ook wel verbaasd zijn om me hier in Tunis te zien.  Ik zoek naar een speciaal artikel dat ik niet kan vinden.  Een zweetbandje wat je om kunt doen zodat je ’s nachts niet je bed uit hoeft om te gaan plassen.  Ik vraag het haar.  Ze begrijpt meteen waar ik het over heb, maar als we ernaar toe lopen is het toch niet wat ik zoek.  Ik besef ineens dat het artikel misschien wel helemaal niet bestaat.  Ik zeg tegen haar: ‘mmm, ik denk dat ik me vergis, ik denk dat ik het gedroomd heb…  Eigenlijk weet ik dat wel zeker’ 
 

Vervolgens loop ik verder en kom langs allerlei lekkere dingen.  De aardbeientaartjes zien er heel lekker uit.  Ze zijn dan ook al bijna uitverkocht.  Ik kijk meteen of ik hier nog een leuke jurk kan vinden, want daar ben ik al even naar op zoek.  Ja, ik zie allerlei leuke kleding.  Als ik een leuk gestreept exemplaar uit het rek opzij trek om eens goed te bekijken, zie ik ineens dat er grijze zeehondjes op de rand aan de onderkant staan.  ‘Hé nee, stom zeg.  Ik ga toch echt niet met zeehonden op mijn jurk lopen.’  En dan… word ik wakker uit een diepe slaap.  Ik moet plassen.  Een moment moet ik nadenken en dan weet ik dat het een levensechte droom is geweest.  Met nog stramme benen strompel ik naar het toilet en voel me enigszins teleurgesteld.  Goh, ik heb me eigenlijk helemaal niet zo beseft dat ik de Hema hier mis.  Ik weet wel dat ik straks in Nederland juist extra ga genieten van de dingen die hier niet zijn.  Wat eerst ‘gewoon’ was, is nu ‘niet zo gewoon’ meer.  Mmm, een boterham met pure hagelslag bijvoorbeeld.

Het zit ook wel een beetje in de menselijke aard om het liefst het complete plaatje te willen…of net datgene te willen dat er nu net niet is.  Zo is er op de zomerschool een jongetje dat sneeuwpoppen maakt van brooddeeg en ze tekent, terwijl het hier nu boven de dertig graden is.  Hij heeft nog nooit echte sneeuw gezien.  Een prachtig meisje met donkere haren en bruine ogen zegt dat ze liever blond is en blauwe ogen heeft. 
Tja…

Maar ondanks het gemis aan een Hema ben ik tevreden met wat we hier hebben.  Vorige week zei Corné nog tegen me: ‘Je bent volgende week een jaar hier, hoe zullen we dat gaan vieren?’  Waarschijnlijk met een gezellig etentje.  En we hebben sowieso ook nog een paar leuke concerten voor de boeg deze maand.  In Carthago is er op het moment een internationaal muziekfestival en we hebben kaartjes voor Khaled en Paco de Lucia.  Ook ga ik met Sara naar Patricia Kaas.  En dan begin augustus naar Nederland.  Hoe zal dat zijn?  In ieder geval fijn om iedereen weer te zien en te spreken.

Ons leven hier voelt goed en ik heb het erg naar mijn zin.  Het zijn van die onverwachte momenten dat ik dat nog eens extra besef.  Afgelopen vrijdag liep ik door La Marsa en kwam ik verschillende bekenden tegen.  Ook als ik ze zelf niet direct zag, riepen ze me om me te groeten.  Het voelde voor mij als ‘thuis’.  En bijvoorbeeld ook na het etentje op Corné’s verjaardag kreeg ik een sterk gevoel van ‘het leven is goed hier’.  Rond tien uur ’s avonds liepen we terug door het nog steeds gezellig drukke La Marsa.  Spontaan kwam de gedachte in me ‘Ik wil hier helemaal niet weg over vier jaar!’  Nou ja, dat is nog een hele tijd…

Dromer

Quizje.  Wat is een Dreambox?

1. Een apparaat wat ’s nachts aangesloten kan worden op Caroline’s hersenen (je weet wel: met van die sensoren die met pleistertjes op het voorhoofd geplakt worden) om Caroline’s dromen te kunnen determineren.  Handig voor Corné.
2. Een doos met de heerlijkste lekkernijen die je hartje maar begeert (pakje hagelslag, pakje roggebrood, zuurtjes van Napoleon, zelfgemaakte bonbons van pure chocolade van chocoladeboetiek De Tweede Helft in de Fortuinstraat in Bergen op Zoom….).
3. Een apparaat waarmee je al de programma’s op tv kunt zien en alle radiozenders kunt horen die je maar wil (van The Nanny tot Borgen en van de Keuringsdienst van Waarde tot Man Bijt Hond).
4. Een apparaat wat overdag aangesloten kan worden op Corné’s hersenen (je weet wel: met van diezelfde met pleistertjes op het voorhoofd geplakte sensoren) om te kunnen registreren waar Corné over zit te dagdromen.  Handig voor Caroline.

Twee weken geleden hebben we er eentje aangeschaft.  Meneer Fetih, onze huisbaas, had het ons warm aanbevolen en ons beloofd dat het ons verblijf hier in Tunesië geweldig zou veraangenamen.   En dat voor weinig geld.  In het kleine, met allerhande apparatuur tot de nok toe gevulde winkeltje was het het allerlaatste exemplaar.  Althans, zo wilde de winkelier me doen geloven.  Terwijl die het zei vroeg ik me meteen af of het echt zo was of dat hij het alleen zei om me te paaien.  Om me een gevoel te geven dat ik een hele belangrijke klant voor hem was of misschien wel om me te ontmoedigen om over de prijs te gaan onderhandelen.  Ik geloof iets meer in de eerste optie, hoewel ik er meteen het telefoonnummer van z’n technicien bij kreeg om het apparaat thuis te komen configureren.  Hmm … toch wel een beetje  belangrijk dan misschien, of zou die dat bij al z’n klanten doen?

Voor de technicien waren we kennelijk toch ietsje minder belangrijk dan voor de winkelbaas zelf.  Ik was nog wel speciaal een uur eerder naar huis gekomen van m’n werk om de technicien binnen te laten, maar die had kennelijk weinig haast.  Na twee uur wachten en heen en weer bellen maar weer een nieuwe afspraak gemaakt voor de volgende dag.  Toch wel typisch Tunesisch om zo met een afspraak om te gaan, maar het blijft wennen.  Gelukkig lukte het de andere dag wel.  Althans, toen kwam t’ie langs.  Het configureren van het apparaat kostte wat meer moeite. 
Na veel gepuzzel en gedraai was de conclusie dat er een probleempje was met de switch aan de schotel die we samen delen met meneer Fetih, maar dat wilde meneer Fetih toch liever door z’n eigen mannetje gecheckt hebben.  Nadat die de andere dag was langsgekomen en inderdaad die switch vervangen had ging er een hele wereld voor ons open.  Duizend-en-één televisie- en radiokanalen.  Van The God Channel tot Dreamgirls.TV.  Van Iran E Aryaee TV tot Kahkeshan TV.  En alles wat daar tussen in zit.

Volop keuze dus, al heb ik voorlopig genoeg aan wat beelden van een mooie Touretappe.  En dan heb ik het dus vooral over een stukkie fietsen, of misschien een aardig verhaal in Tour du Jour (met Eddy Planckaert en Michael Boogerd al weer een stuk leuker dan met die zuurpruim van Danny Nelissen vorig jaar). 
 

Ik heb het zeer zeker niet over het oeverloze gewauwel van Mart Smeets in de Avondetappe (Mart, ik hoor net dat er een vacature is vrijgevallen bij het Cirque du Soleil), maar dat terzijde.  Maar of het nou komt doordat onze Dreambox van dubieuze Chinese makelij is of doordat we hier te maken hebben met een hartstikke illegale business, van die duizend-en-één kanalen komt het overgrote deel niet eens door.  Of na tien minuten gaat het beeld gewoon op zwart.  Meneer Fetih heeft genoeg aan z’n Zwitserse radiokanaal met jazzmuziek dat kennelijk goed bij hem door komt, maar dat is niet iets waar ik op zit te wachten.

Caroline zat behoorlijk met de aanschaf van onze Dreambox in d’r maag.  Onze gezellige avondjes met een goed boek of een leuk bordspel en tijd voor elkaar zouden wellicht definitief tot het verleden gaan behoren.  Ze zag ons al een hele zomer van het ene sportkanaal naar het andere zappen.  Bepaald niet wat we ons van een zwoele Tunesische zomeravond in La Marsa hadden voorgesteld.  Maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.  Zo’n Dreambox heeft toch een stuk minder te bieden dan je zou verwachten … of misschien juist meer ...

Espace Junior

 

In augustus 2011 zijn Corné en ik op verkenningstocht geweest in Tunesië.  We stonden toen voor de beslissing of we de stap naar Tunesië zouden gaan nemen of niet.  Zelf een kijkje gaan nemen was destijds een goede tip van mijn broer Gerard.  In die zomervakantie zagen we zelf eigenlijk erg weinig kans om zo’n verkenning te doen.  Onze badkamer werd namelijk verbouwd en Corné ging ook nog tien dagen op pad met de fietsgroep.  Toch hebben we toen de laatste week van mijn zomervakantie nog een paar dagen vrij kunnen maken.  We zaten in een leuk hotel in het hartje van Tunis.  Het was erg heet en het was Ramadan.  Er kwamen erg veel nieuwe indrukken op ons af.  Ik weet nog dat ik het moeilijk vond om een beslissing te kunnen nemen.  Ik had geen sterk gevoel van ‘ja dit wil ik gaan doen!’ zoals ik destijds wel met Zambia had.  Maar goed, in die tijd was ik wellicht ook wel ‘jong en onbezonnen’.  Inmiddels  stond ik op een ander punt in mijn leven.  Ons eigen huis, een leuke baan, familie en vrienden… 

Tijdens deze dagen in Tunis zijn we ook op de Nederlandse ambassade geweest voor een gesprek.  Dat was prettig en verhelderend.  Ik kreeg duidelijk mee dat werken hier moeilijk zou gaan worden als je het Frans niet voldoende beheerst.  Hoe zou ik mijn dagen gaan vullen de komende jaren?  Ook een vreemd idee om geen eigen inkomen te hebben.  Maar goed…de aantrekkingskracht van het nieuwe avontuur bleek groter dan de nadelen.

Nadat we de beslissing hadden genomen om er voor te gaan, konden we ons gaan voorbereiden op ons vertrek uit Nederland.  Er was echter niet veel tijd en aandacht daarvoor.  Ik kijk terug op een erg hectische tijd waarin ik naast mijn drukke baan op school ook mijn studie heb afgerond.  Dus toen ik vorige zomer aan ben gekomen in Tunesië, was het heerlijk om even uit te kunnen puffen.  En ja, ik ben vrij snel gestart met Franse les.  

In oktober kwam ik al in contact met mijn eerste leerling.  Twee uurtjes per week taalles geven aan Eva.  En toen is de bal gaan rollen en is hij blijven rollen.  Inmiddels geef ik nu een behoorlijk aantal kinderen Nederlandse les. 

Daarnaast ben ik in april benaderd om te komen werken op een net opgestart talenschooltje hier in La Marsa met de naam ‘Espace Junior’.  Deze talenschool biedt lessen aan in verschillende talen.  Zes zaterdagen heb ik samen met een andere Nederlandse leerkracht, en medeoprichtster van de school, een groepje kinderen verschillende activiteiten in het Nederlands verzorgd.


Nu de zomervakantie is gestart is er ’s morgens 8.00 uur tot ’s middags 13.00 uur een zomerschool voor kinderen van 6 jaar tot 14 jaar.  Alle activiteiten die we aanbieden zijn in het Engels.  Samen met een assistente heb ik een groep van zo’n twaalf kinderen van 6 en 7 jaar.  We hebben een programma met vaste onderdelen zoals Engelse taalles, sport en spel in het park, creatieve werkvormen, een dagverslag maken en het spelen van gezelschapsspelletjes. 

Deze week is alweer mijn derde week.  Het is een vertrouwd gevoel om met jonge kinderen in een groep bezig te zijn.  Het werken met jonge kinderen brengt me veel voldoening.  Wat fijn om hier ook nog steeds met mijn vak bezig te kunnen zijn!  En de ervaring die ik inmiddels heb komt goed van pas, want er zijn natuurlijk een aantal nieuwe uitdagingen.  Veel kinderen spreken namelijk nog maar een beetje Engels en daardoor begrijpen we elkaar niet altijd even goed.  Het uitleggen van een spel tijdens sport en spel is bijvoorbeeld niet echt makkelijk.  Het vraagt om een inventieve aanpak.  Veel voordoen, veel taal ondersteunen met gebaren en af en toe vertalen naar het Frans als het echt nodig is. 

Inmiddels heb ik het dus behoorlijk druk.  Fijn dat ik toch kan werken.  Ik ben nu zelfs bang dat ik straks geen tijd meer heb om Franse les te volgen!