- Een apparaat wat ’s nachts aangesloten kan worden op Caroline’s hersenen (je weet wel: met van die sensoren die met pleistertjes op het voorhoofd geplakt worden) om Caroline’s dromen te kunnen determineren. Handig voor Corné.
- Een doos met de heerlijkste lekkernijen die je hartje maar begeert (pakje hagelslag, pakje roggebrood, zuurtjes van Napoleon, zelfgemaakte bonbons van pure chocolade van chocoladeboetiek De Tweede Helft in de Fortuinstraat in Bergen op Zoom….).
- Een apparaat waarmee je al de programma’s op tv kunt zien en alle radiozenders kunt horen die je maar wil (van The Nanny tot Borgen en van de Keuringsdienst van Waarde tot Man Bijt Hond).
- Een apparaat wat overdag aangesloten kan worden op Corné’s hersenen (je weet wel: met van diezelfde met pleistertjes op het voorhoofd geplakte sensoren) om te kunnen registreren waar Corné over zit te dagdromen. Handig voor Caroline.
Voor de technicien waren we kennelijk toch ietsje minder belangrijk dan voor de winkelbaas zelf. Ik was nog wel speciaal een uur eerder naar huis gekomen van m’n werk om de technicien binnen te laten, maar die had kennelijk weinig haast. Na twee uur wachten en heen en weer bellen maar weer een nieuwe afspraak gemaakt voor de volgende dag. Toch wel typisch Tunesisch om zo met een afspraak om te gaan, maar het blijft wennen. Gelukkig lukte het de andere dag wel. Althans, toen kwam t’ie langs. Het configureren van het apparaat kostte wat meer moeite.
Na veel gepuzzel en gedraai
was de conclusie dat er een probleempje was met de switch aan de schotel die we
samen delen met meneer Fetih, maar dat wilde meneer Fetih toch liever door z’n
eigen mannetje gecheckt hebben. Nadat
die de andere dag was langsgekomen en inderdaad die switch vervangen had ging
er een hele wereld voor ons open.
Duizend-en-één televisie- en radiokanalen. Van The God Channel tot Dreamgirls.TV. Van Iran E Aryaee TV tot Kahkeshan TV. En alles wat daar tussen in zit.Volop keuze dus, al heb ik voorlopig genoeg aan wat beelden van een mooie Touretappe. En dan heb ik het dus vooral over een stukkie fietsen, of misschien een aardig verhaal in Tour du Jour (met Eddy Planckaert en Michael Boogerd al weer een stuk leuker dan met die zuurpruim van Danny Nelissen vorig jaar).
Ik heb het zeer zeker niet over het oeverloze gewauwel van Mart Smeets in de Avondetappe (Mart, ik hoor net dat er een vacature is vrijgevallen bij het Cirque du Soleil), maar dat terzijde. Maar of het nou komt doordat onze Dreambox van dubieuze Chinese makelij is of doordat we hier te maken hebben met een hartstikke illegale business, van die duizend-en-één kanalen komt het overgrote deel niet eens door. Of na tien minuten gaat het beeld gewoon op zwart. Meneer Fetih heeft genoeg aan z’n Zwitserse radiokanaal met jazzmuziek dat kennelijk goed bij hem door komt, maar dat is niet iets waar ik op zit te wachten.
Caroline zat behoorlijk met de aanschaf van onze Dreambox in d’r maag. Onze gezellige avondjes met een goed boek of een leuk bordspel en tijd voor elkaar zouden wellicht definitief tot het verleden gaan behoren. Ze zag ons al een hele zomer van het ene sportkanaal naar het andere zappen. Bepaald niet wat we ons van een zwoele Tunesische zomeravond in La Marsa hadden voorgesteld. Maar gelukkig valt het allemaal nogal mee. Zo’n Dreambox heeft toch een stuk minder te bieden dan je zou verwachten … of misschien juist meer ...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten