Boetseren

Ben vorig weekend op boetseren gegaan.  Dat zou een leuke bezigheid kunnen zijn voor je vrije zondag, maar niet voor mij.  Ik ga liever een stukje fietsen.  Nadat eind vorige week m’n spullen hier afgeleverd waren keek ik er naar uit om eindelijk de benen te kunnen strekken.  Nou was het weer niet al te best geweest.  Behoorlijk wat regen, maar gelukkig zou volgens de lokale Meryem de Hond het weer op zondag opklaren.  Dat duurde nog wel even, maar direct nadat de laatste regenbui overgetrokken was ben ik op de bike gestapt om te gaan fietsen in het park Ennahli.  Dat park grenst direct aan de wijk waar ik woon, dus geen gedoe met verkeer.  Bij het inrijden van het park alleen wat last van intimiderend grommende en blaffende honden.  En van slechte benen.  Niet vreemd, want het was al weer een poos geleden dat ik voor het laatst of de fiets had gezeten.  Het pad loopt meteen wat omhoog en ik merk dat m’n achterwiel begint te slippen.  Na twee honderd meter sta ik hijgend naast m'n fiets.  Pwoe, zo zwaar had ik niet verwacht.  Ik stap weer op, maar niet veel verder is het gedaan.  Ik kom geen centimeter meer vooruit.  Klei!  

M'n hele fiets zit vol met klei.  Alles zit muurvast.  Als ik m'n voet van de grond probeer te tillen neem ik direct een kilo klei mee.  Ik zoek langs de kant van het pad een tak om de ergste brokken tussen m’n frame en m’n wielen uit te porren, maar dat valt niet mee.  Als er weer wat beweging in m’n wielen zit loop ik met de fiets aan de hand een stukje terug, maar ook dat wordt niks.  Na nog geen twintig meter zitten m’n wielen al weer vast.  Ik ga weer aan de slag, maar begin inmiddels wat moedeloos te raken.  Hoe kom ik in Allah’s naam weer terug beneden?  Een toevallig passerende herder ziet de vertwijfeling op m’n gezicht, maar lijkt niet eens verbaasd.  Het lijkt wel of ie dit vaker heeft meegemaakt.  Hij aarzelt geen moment en  steekt me een helpende hand toe om met wat takken de grootste hompen tussen m'n wielen uit te krijgen.  Zo kan ik weer een stukje verder.  Zijn advies: dezelfde weg terug.  Ik heb dan gelukkig het ergste achter de rug, maar onderweg moet ik toch nog een paar keer aan de slag.  Terug in m'n appartement ben ik twee uur bezig geweest om m'n bike weer klei-vrij te krijgen. Kilo's komen er van af.   M’n balkon ziet er niet meer uit.  

Vandaag een nieuwe poging ondernomen.  Sinds vorige week zondag is het gelukkig droog gebleven, dus hoop dat de boel inmiddels voldoende opgedroogd is.  Nu moet ik vooral ook nog even wennen aan de warmte.  In Tunesië hebben we de lente over geslagen.  Sinds gisteren zijn de temperaturen zomers.  Voor het inrijden van het park nog wel even de troep honden van een afstandje gepeild.   Het gaat er niet vriendelijk aan toe, maar ze lijken vandaag vooral oog voor elkaar te hebben.  Stapvoets rij ik er langs en ze laten me gelukkig m’n gang gaan.  En de klei, die blijkt opgedroogd. 

Onderweg  speur ik de omgeving af op zoek naar mogelijke routes en stop ik af en toe om een foto te maken.

Ik kan deze keer helemaal door tot boven en kom zo aan de achterkant van de heuvel uit.  Ik daal langs de andere kant af en kom via een ommetje weer terug de stad in. 

Moet nog wel een stukje over een drukke weg.  Verre van ideaal, maar het is gelukkig niet lang.  Bij het oversteken van een drukke rotonde merk ik zelfs dat automobilisten rekening met me houden en me voorrang verlenen.  Al met al een geslaagde parcours-verkenning vandaag.  Morgen probeer ik langs een andere kant de heuvel op te fietsen.  Want boetseren op zondag, dat is niet echt mijn ding.