Rozengeur en maneschijn

Corné heeft in het vorige blog zijn tussenbalans opgemaakt.  Hij is nu bijna een jaar hier en kan met recht spreken over datgene dat hij wel –en dat wat hij minder mist aan Nederland.  Gisteren heeft hij het goede nieuws ontvangen dat zijn contract met een jaar verlengd is.  We kunnen voorlopig dus doorgaan met onze ‘ontdekkingstocht’.

En ik?  Kan ik na zo’n vier maanden ook al voorzichtig een balans opmaken?  Het lijkt er bijna op alsof ik moeiteloos van het ene leven in het andere ben overgestapt.  Maar in feite voel ik me net ‘Alice in Wonderland’.  Verwonderd, eigenlijk een beetje spannend wel.  Ik ben in een heel nieuwe wereld terecht gekomen.  Het besef dat we nu hier wonen, dringt nog niet altijd helemaal door.  Hoewel ik het altijd heerlijk gevonden heb om een nieuwe omgeving te ontdekken, is het allemaal niet altijd even vanzelfsprekend.

Mijn eigen dagen zijn aardig gevuld met les volgen en met les geven.  Inmiddels geef ik vijf Nederlandse lessen per week.  Aan een meisje van negen, een jongen van acht jaar en aan een Spaanse vrouw van 31 jaar.  Ik heb niet voor allemaal kant en klare methodes tot mijn beschikking en ontwerp de lessen grotendeels zelf.  Al met al een behoorlijk tijdrovende klus met de nodige werkdruk.  Ook omdat ik het natuurlijk graag goed wil doen en omdat het logistiek nog niet helemaal lekker loopt.  Ik moet steeds een kilometer of 25 heen en weer terug voor elk les.  Meestal met een taxi, maar op maandag kan ik met een klasgenote van Franse les meerijden.  Tegenover de drukte  staat dan weer dat het me zelf ook veel nieuws brengt.  Het is allemaal heel leerzaam.  Niet alleen omdat ik zo m’n vaardigheden op een andere manier kan ontwikkelen, maar ook omdat ik veel nieuwigheidjes te weten kom.  Wist je bijvoorbeeld dat ze in Spanje een omgekeerd vraagteken aan het begin van een vragende zin zetten?

Ik ben er erg blij mee en dankbaar dat ik zo snel aan de slag ben kunnen gaan.   Maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn.  Of misschien beter, jasmijngeur en maneschijn.  Ik zie dagelijks zaken om me heen die me raken en me aan het denken zetten.  Zoals de verkopers die een hele dag proberen om een pakje zakdoekjes of andere prullaria aan de voorbijgangers te slijten.  Dag in dag uit…in allerlei omstandigheden.  Vooral erg als ze constant in de uitlaatgassen staan langs de autoweg.  Pas geleden zag ik een vrouw met een baby op haar rug.  Extra schrijnend natuurlijk.  Wat voor toekomst heeft zo’n kind?  Wat zouden deze mensen verdienen?  En bovenal, ‘waar hebben ze zo’n leven aan verdiend?’

Tegelijkertijd kom ik geregeld mensen tegen in het ‘expat’ wereldje, waar we nu ook deel van uitmaken.  Over het algemeen hele aardige, behulpzame mensen, waarvan sommigen hier al heel wat jaren wonen.  Eén keer in de maand wordt er een borrel georganiseerd bij één van de vrouwen uit de Nederlandse ‘club’.  Hartstikke gezellig, maar ik heb moeite met de grote contrasten.  Natuurlijk bestaat er niet zoiets als ‘de expat’.  Het is een gemêleerde groep mensen die om verschillende redenen en met uiteenlopende achtergronden hier wonen en werken.  Ik moet echt even slikken bij de mensen die hier steeds weer lopen te mopperen, maar ondertussen toch wel een lekker luxe leventje leiden.  Die vooral zien wat er allemaal ontbreekt in Tunesië, wat niet lekker loopt en wat anderen verkeerd doen.  Het is af en toe nogal decadent.

Ik ben nog even bezig met het opmaken van de balans.  Omdat muziek en songteksten mij steeds weten te inspireren, sluit ik deze keer af met de mooie woorden die Robert Palmer zingt:

• It takes every kind of people to make the world go round
• I propose a toast to the best of both worlds!