Al een aantal maal zijn we op een zaterdagmorgen langs het politiecommissariaat gegaan om te vragen of mijn verblijfsvergunning klaar is. Het blijkt moeilijk om aan te geven door de beambte ‘wanneer’ dit zou zijn. Dus gewoon zo om de drie, vier weken even langs gaan lijkt ons de beste optie. Geen probleem; er is ook geen grote haast bij. Het bureau van de vreemdelingendienst is een piepklein kantoortje bij het politiebureau van de wijk Menzah 5. Iedere keer dat ik er binnenloop , voel ik me als het ware teruggaan in de tijd. Overal staan ordners, liggen stapels papieren en alle handelingen gaan via een groot kasboekachtig schrift. De kaarten liggen in houten bakken. De muren kunnen best een verfje gebruiken.
Door het plaatje met goudkleurige letters met daarop ‘bureau des etrangers’ aan de muur denk ik steeds aan het boek
‘De vreemdeling’ van Albert Camus. De
sfeer die dat boek bij mij oproept, het verhaal speelt zich af in Algerije, geeft
me een gevoel van herkenning. Ik ben nu ook
de vreemdeling. Meestal voelt het echter
niet zo, gelukkig maar! Er zijn deze keer geen wachtenden voor ons en we kunnen dus meteen doorlopen. Er zitten twee beambten in het kantoortje. We kennen ze inmiddels allebei. Het hoofd van dienst begint in het Arabisch tegen Corné te praten. Hij was even vergeten dat Corné geen Tunesiër is. Dat gebeurt trouwens steeds vaker. En ja, vandaag is mijn kaart klaar! Eerst natuurlijk nog de nodige stempels …en dan ben ik in het bezit van mijn verblijfsvergunning! De beambte is erg vriendelijk en wenst me van harte welkom en een fijne tijd hier. Eenmaal buiten maken we meteen een foto. Een paar Tunesiërs die voorbijlopen, waarschijnlijk agenten in burger van een andere afdeling, kijken geïnteresseerd wat we doen en lachen met ons mee. ‘Leuk voor je, welkom hier, nu ben je een half Tunesische.’
Als ik terug denk aan de eerste dagen hier,
ik voelde me eigenlijk meteen goed. Dat
heb ik meestal wel snel. Al vond ik het heel
spannend om alleen naar de winkel te gaan of alleen in een taxi te stappen. Dat voelde als een grote stap en naderhand
als een ware overwinning op mijn ‘angsten’. Angst waarvoor eigenlijk? Ik denk wel dat de onzekerheid met
hoofdletters op mijn voorhoofd stond geschreven. De eerste taxichauffeur stelde me meteen
gerust. Nu zijn zulke nieuwe stappen steeds
minder een issue. De mensen zijn
vriendelijk en ook geduldig op de momenten dat ik iets niet meteen begrijp. Vorige keer legde de kassajuffrouw en de
taxichauffeur me ‘nog maar eens’ het kleingeld uit. Ik vind het lastig om gesproken Franse cijfers
vlot om te zetten in mijn hoofd. Dus als
iemand vraagt heb je dit of dat erbij, weet ik niet goed wat ik nu kan geven. Dat ze hier met drie cijfers achter de komma
werken maakt het er ook niet makkelijker op.
Ik merk dat het heel belangrijk is dat je de taal leert spreken om zo te communiceren. Gelukkig spreken bijna alle mensen Frans, maar ga ik ooit nog op Arabische les? Natuurlijk zakt de moed me wel eens in de schoenen. Tijdens de Franse les deze week werden de werkwoorden behandeld. De regelmatige en onregelmatige. Heeft het werkwoord één, twee of drie stammen en bij welke groep hoort het? En dat allemaal in het Frans. Pfff…. Vervolgens mochten we voor de groep met z’n tweeën een rollenspel doen tussen een makelaar en een potentiële koper. ‘Hoe kan ik nu onzichtbaar worden? ‘ verzucht ik op zo’n moment. Ik vind het wel leuk om voor een groep te staan, maar om voor een groep te stamelen…?
Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. Er zijn duizenden woorden die ik nog te leren heb en die dan nog in een goede zin zetten. Gisteren bijvoorbeeld bij de Franse bieb vroeg de mevrouw achter de balie me iets, maar had ik werkelijk geen enkel idee wat ze bedoelde. Ik zag dat ze me aankeek op zoek naar mijn antwoord en ik riep meteen Corné die iets verderop stond. Als hij erbij is, vind ik dat wel zo makkelijk. Ze reageerde meteen en zei: ‘Nee, dat hoeft niet. Ik zal je het nog eens uitleggen, maar dan rustig en in eenvoudige taal. Ze is zo aardig en neemt alle tijd voor me, ondanks de mensen die achter me in de rij staan. Desondanks voelt het een beetje vervelend dat ik de boel aan het ophouden ben. Ik voel me eerlijk gezegd een beetje staan met mijn gebrekkige Frans en mijn stapel stripboeken en jeugdliteratuur. Maar dat is iets wat ik mezelf wijs maak… Ik hou me maar vast aan Kader Abdolah die ook met Jip en Janneke is begonnen en nu een hele avond een interessante lezing kan geven in het Nederlands.
Om even terug
te komen op wat de mevrouw achter de balie me probeerde te vertellen: Ze laat me een folder van de boekenbeurs zien
die op het moment in Tunis gaande is. O, dat
er momenteel een boekenbeurs is, daar heb ik van gehoord. Een aanknopingspunt. Ook geeft ze een mooie boekenlegger en zegt ‘dit
is een boekenlegger’, in het Frans dus, ‘weet je wat dat is? Ik doe hem in het boek, maar haal hem er straks
wel uit hoor, want hij is voor jou.’ Ik knik
bevestigend en zeg een paar keer ‘merci beaucoup’. Ik doe of ik nu alles onder controle heb. Buiten op straat vraag ik toch maar even voor
de zekerheid aan Corné wat nou eigenlijk de bedoeling van die boekenlegger is. Want zo simpel kan het toch niet zijn?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten