Hoge Sferen

Het openbare leven hier in Tunis begint langzaam maar zeker weer een beetje op gang te komen.  De zomer loopt op z’n laatste benen, de regen spoelt het stof van de straten en komende week gaan de scholen weer open.  Maar het einde van de zomer van 2012 stond toch vooral in het teken van het einde van de Ramadan.  Het was geen makkelijke tijd, de zomer van 2012.  Vooral voor gelovige moslims dan, die bij temperaturen van tegen de veertig graden overdag niet mochten eten of drinken.  Voor onszelf was het niet meer dan een beetje aanpassen aan een ander ritme en niet altijd makkelijk te bevatten hoe diep het geloof van een moslim gaat.  Ook minder gelovige moslims doen mee aan de Ramadan, maar doen ze dat dan uit overtuiging, uit trots of gewoon vanwege de sociale druk?  De overheid zorgt er in ieder geval voor dat er alle ruimte is om het geloof in Allah te betuigen.  Natuurlijk mag je overdag eten en drinken als je daar zelf voor kiest, maar in cafés en hotels mag dat dan alleen achter gesloten gordijnen.  En de bier- en wijnkelders die je hier in een paar grote supermarkten kunt vinden waren tijdens de Ramadan verboden terrein. 

Gisteren zijn we naar de Géant geweest om onze voorraad weer aan te vullen met een pakketje bier en een paar flesjes wijn.  Tunesische wijn.  Een erfenis van het Franse koloniale verleden.  Het Tunesische klimaat leent zich uitstekend voor een rijke druivenoogst.  De rode Magon is misschien wel het meest populair.   Voor de echte kenners hebben we het nog even opgezocht.  De druiven die ze voor de Magon gebruiken zijn de Carignan, Cabernet-Sauvignon, en Syrah.  Goeie druiven of niet, we laten het ons goed smaken.  Na de introductie van wijn door de Fransen hebben Tunesische producenten het heft in eigen hand genomen.  De wijnvelden liggen hier om de hoek, praktisch in onze achtertuin.  Goed bezig.

Beetje bij beetje beginnen we onszelf thuis te voelen hier in Tunesië.  We dompelen langzaam maar zeker steeds een beetje verder onder in het Tunesische leven.  Gisteravond zijn we op onze ontdekkingsreis naar een salon de thé verderop in de straat gegaan voor een bakje espresso met een chicha, een Tunesische waterpijp.  Dit wilden we graag eens proberen.  Lekker hangend in een comfortabel stoeltje vult de zoete geur van appeltjes het terras.   Alleen al van het zachte geborrel van het water wordt je rustig.  

Tevreden vallen we ’s avonds in slaap in ons hemelbed op weg naar hogere sferen.

Bijzondere ontmoetingen

Onderweg ontmoet je vaak de meest bijzondere mensen die je niet kent maar die soms  toch een onuitwisbare indruk bij  je achter laten.  Zo was er ooit een man in Nicosia die mijn vriendin Diana en mij een pakje sinaasappelsap gaf toen we hem, verdwaald en met verhitte hoofden, de weg vroegen.  Het lijkt zo iets simpels maar ik zal dit aardige gebaar nooit vergeten.  Zo heb ik inmiddels een verzameling  vol van zulke vriendelijke mensen in mijn herinnering en dat maakt reizen zo inspirerend vind ik.

Nu weer twee bijzondere mensen zowel op de heen-als terugreis naar Nederland.  Vorige week vrijdag vertrokken Corné en ik samen naar het vliegveld.  Corné op weg naar Toulouse om in de Franse Pyreneeën de fietsweek door te brengen met zijn fietsmaten.  Zijn vlucht was net iets vroeger dan de mijne gepland.  Uiteindelijk blijkt mijn vlucht een flinke vertraging te hebben van wel 5 uur.  Maar dat wist ik op dat moment nog niet.  De informatie over vertrek is mondjesmaat en ik kom daardoor in gesprek met een Vlaamse die al wel iets meer informatie had opgevangen.   Deze Vlaamse dame, ze heet Sara, is al 17 jaar leidinggevende in een confectiebedrijf vlakbij Sousse.  Daar wilde ik natuurlijk graag meer van weten…  Ze heeft me veel verteld over haar werk, haar bevindingen en het dagelijkse leven in Tunesië voor en na de revolutie.
 

Ik voelde me gesterkt doordat  ik in haar verhaal de bevestiging heb gevonden  van het feit dat een Europese vrouw in haar eentje leiding kan geven aan een bedrijf in Tunesië en dat haar dit lukt. Temeer omdat mijn tante, sceptisch, maar overigens vast met  goede bedoelingen, me veel succes had gewenst met het vinden van een baan (waar ik overigens nu nog niet aan denk, ik ga eerst Franse les volgen).  Mijn tante had een voorbeeld voor me waarin een Nederlandse vrouw zaken wilde doen voor een confectiebedrijf dat stropdassen maakt.  Ze ging naar Tunesië omdat haar man verhinderd was.  Daar aangekomen kon ze meteen rechtsomkeer maken en onverrichter zaken naar Nederland terug gaan om het feit dat ze een vrouw is en ze daardoor niets kon bereiken.

Nu was het mijn kans om Sara van alles te vragen over haar werk en haar leven in Tunesië.  Ze vertelt mij er graag over.  Ik selecteer de inhoud van haar verhaal zorgvuldig.  De activist in mij komt naar boven bij het verhaal dat er geen airco aangeschaft wordt voor de fabriekshal door de grote baas in België.  Daar steggelen ze al 12 jaar over en het definitieve besluit is pas gevallen.  De investering is hem te groot.  Het lijkt mij een kwestie van korte termijn denken en gebrek aan visie.  Anno 2012 besteden we in Europa graag werk uit aan lageloonlanden om zo onze eigen zakken sneller te kunnen vullen.  Bah!

Een weekje in Nederland zijn was prettig.  Toch kwam dit bezoek wat te snel voor mijn gevoel en wil ik eigenlijk weer niet tien dagen zonder Corné zijn.  Ik ben afgelopen zondag weer vertrokken naar Tunesië.  Hartverwarmend dat Leo, Nid, Lisha en Isabel me naar het vliegveld in Brussel brachten.  Ook deze keer helaas weer enige vertraging, maar opnieuw valt er weer genoeg te beleven.  Terwijl ik mijn tijdschrift aan het lezen ben, merk ik dat een man recht tegenover me steeds naar me zit te kijken.  Niet echt prettig vind ik en ik besluit het te negeren. Af en toe kijk ik stiekem en steeds zit hij naar me te kijken.  Even later ga ik na een bezoek aan het toilet ergens anders zitten tot we vertrekken.  Het is haast onmogelijk en voor diegene die in toeval geloven…zéér toevallig, maar hij zit náást me in het vliegtuig!  Ik besluit stoïcijns te blijven en mijn Frans is toch nog niet toereikend genoeg bedenk ik me.  Ik begin met lezen in mijn boek.  

Even later, voor we gaan opstijgen, biedt hij mij en de buurvrouw aan de andere kant een kauwgompje aan en vraagt dan of ik Vlaamse ben.  Goh, wat grappig.  Corné heeft altijd gezegd dat ie valt op Vlaamse types.  M’n buurman blijkt eigenlijk erg aardig te zijn.  Ik heb een leuk gesprek met hem over Tunesië.  Interessant toch om informatie van binnenuit te krijgen?   Deze heer, hij heet Ouanes , werkt in België en gaat nu voor drie weken naar zijn huis in Tunesië.  Het is een rustige, vriendelijke man.  Een beetje ingetogen ook.  Als we landen, lopen we samen op naar de band waar de koffers aankomen.  Helaas hebben ook de koffers vertraging en staan we erg lang te wachten.  Zelfs als hij zijn koffer al lang heeft, wil hij op de mijne blijven wachten om me te helpen sjouwen.  Ik protesteer wel, mijn koffer van de band af tillen lukt me echt wel, maar hij is beslist.  Hij staat erop om me te helpen.  Als ik me echt zorgen begin te maken dat mijn koffer vast kwijt is, bijna iedereen heeft zijn koffer al, komt de mijne er eindelijk aan.  Op het karretje gezet door mijn beschermheer Ouanes.  Samen lopen we naar de aankomst hal waar ik Corné in zijn armen kan vallen en we vriendelijk afscheid nemen van elkaar.

Niet te geloven

Zomer 2012 in Tunis.  Niet bepaald de makkelijkste tijd om jezelf te installeren en Tunis te verkennen, want het is heet en het is Ramadan, de islamitische vastentijd.  Ook voor de meeste Tunesiërs een moeilijke combinatie trouwens.

Tijdens de Ramadan gedenken moslims dat in deze maand de koran aan Mohammed werd geopenbaard door de engel Gabriël.  Hij die ook de geboorte van Jezus verkondigde.   De Ramadan is de negende maand van de islamitische kalender.  En omdat die niet gebaseerd is op de zon, maar op de maan loopt die niet helemaal gelijk met onze kalender.  De islamitische kalender is ongeveer 10 dagen korter waardoor de Ramadan elk jaar vroeger valt.  Afgelopen donderdag was het volle maan, precies op de helft van de Ramadan.

Het openbare leven in Tunis staat tijdens de Ramadan volledig op z’n kop.  De meeste winkels, restaurants en theehuizen zijn overdag gesloten.  Soms is het zelfs lastig om een brood te kopen.  Supermarkten zijn wel open en vooral in het weekend kun je daar over de koppen lopen.  Zelf volgen we, net als alle andere kantoren, een zomerrooster.  Alles gaat om 3 uur ’s middags dicht zodat iedereen naar huis kan om zich op de Iftar voor te bereiden, de belangrijke eerste feestelijke avondmaaltijd  samen met de hele familie.

De vrouwen hebben zich dan al een hele dag in de keuken staan uitsloven.  Voor hen is de Ramadan nog een stukkie zwaarder dan voor de mannen.  Natuurlijk zijn er ook veel  Tunesiërs die met de familie buiten de deur gaan eten.  Hier beneden, bij restaurant Abdallah, worden in de namiddag de plastic tuintafels klaargezet om extra gasten te kunnen ontvangen.  Al ruim voor het ondergaan van de zon zijn alle tafels bezet.  Een half uurtje later is alles schoon op en kan er opgeruimd gaan worden.   Daarna stromen de terrasjes voor de theehuizen vol.  Hier in onze straat, de Avenue Hédi Nouira, wordt het pas tegen de morgen weer rustig.

Ook de twee Tunesische collega’s Béchir en Samia doen mee met de Ramadan.  Voor Béchir uit geloofsovertuiging, voor Samia meer vanuit sociaal wenselijk gedrag.  De Ramadan hoort bij Tunesië zoals het vieren van kerstmis in Nederland, met dat verschil dat de impact van de Ramadan veel groter is.  De Ramadan hakt er behoorlijk in.  Door een chronisch slaapgebrek en een verstoord eetritme liepen Béchir en Samia al direct op hun tandvlees.  Allebei hebben ze al een paar dagen op kantoor moeten verzuimen.   En we zijn nog maar op de helft.  Om het ze niet nog moeilijker te maken, houden we ons zelf op kantoor ook in met eten en drinken.  Ik deel de kamer met Béchir en elke keer als hij de kamer uit loopt klok ik gauw een paar glazen water naar binnen.  Lunchen doen we met de niet vastende collega’s achter een gesloten deur.

Afgelopen vrijdag zagen we een vergelijkbaar tafereel in de stad, langs de grote Avenue Habib Bourguiba.  Hoewel de meeste moslims vasten tijdens de Ramadan zijn er ook Tunesiërs die niet meedoen.  In een passage zagen we tussen de kieren van dikke velourse gordijnen een dikke blauwe rook hangen.  Zolang er niet in het openbaar gegeten, gedronken of gerookt wordt, wordt het nog getolereerd.

Slaapgebrek, honger en een gemis aan nicotine leiden er toe dat veel vastende moslims overdag behoorlijk chagrijnig zijn.  Het wil nog wel eens gebeuren dat mensen overdag compleet uit hun dak gaan.  Een kort lontje.  Geen beste zaak, want de vastentijd  betekent niet alleen dat moslims overdag moeten afzien van eten, drinken, roken en seks, maar dat ze ook geen lelijke dingen mogen zeggen.  M’n Marokkaans collega Salima wist te vertellen dat elke overtreding goed gemaakt kan worden met 60 dagen vasten ter compensatie.  Ga daar maar aan staan.  Salima is zelf niet praktiserend, maar haar 75-jarige oma doet nog steeds mee, hoewel ze dat volgens de koran niet meer hoeft.   Haar familie probeert haar oma er steeds van te weerhouden om mee te doen door haar voor te houden dat ze al meer dan genoeg punten heeft om naar de hemel te gaan en er overigens best wel een paar kan delen.  De toewijding van zo’n vrouwtje is niet te geloven.

Poppedijntje op avontuur

Het is zaterdagmorgen en we gaan op pad om een verblijfsvergunning aan te vragen.  Wie weet is die van Corné nu inmiddels klaar.  We hebben al een beetje voorpret omdat ik er zelf hier thuis al een inburgeringscursus aan vast knoop.  Corné stelt nuchter vast dat ik mezelf allerlei vragen stel waar ik het antwoord al op weet.  Bij de eerste vraag van hem, sta ik meteen met mijn mond vol tanden.  Typisch…  Gelukkig maar dat we hier niet zo’n examen hoeven af te leggen…

Met alle documenten in een map zijn we klaar voor onze missie.  Allereerst gaan we pasfoto’s laten maken en dat kan bij een fotowinkeltje iets verderop in de straat.  Na het douchen en mijn haar föhnen, maak ik me extra zorgvuldig op.  Ik gebruik wat foundation en poeder om wat oneffenheden te verstoppen onder een dun laagje make-up.  ‘Zal ik ook nog wat lippenstift op doen?’, vraag ik mezelf af, maar besluit dit toch maar niet te doen.  De pasfoto is tenslotte voor mijn verblijfsvergunning en wie weet wordt al te frivool wel helemaal niet op prijs gesteld.
Ik ga ervan uit dat we in een paar minuten weer buiten staan, maar daar vergis ik me toch behoorlijk in.  De foto wordt gemaakt en dat kost even iets meer tijd omdat ik nog wat moeite heb met de aanwijzingen van de fotograaf in het frans.  Logisch wel.  Oké glimlachen versta ik nog, maar wat ik verder allemaal moet doen?  Tenslotte loopt hij naar me toe en zet dan vriendelijk mijn hoofd in de stand die gewenst wordt.  Als de foto gemaakt is, wordt het fotokaartje in een prachtige I Mac computer gestopt en nu begint een proces wat in de Arabische wereld heel normaal is.  We staan te wachten en ineens zie ik mijn gezicht flink uitvergroot op een beeldscherm dat in de zaak hangt.

<>

Voilà, c'est moi!

En nu begint het echte werk waar geen make-up kwast tegen op kan!  De fotograaf laat een photoshop programma op mijn hoofd los en wij mogen daarvan getuige zijn.  Rode en donkere vlekjes worden weggehaald, groeven en lijntjes en ook mijn pigmentvlekjes boven mijn wenkbrauw.  Mijn lippen krijgen een mooi lijntje. Omhoog springende haren worden afgesneden en om geen gek plat hoofd te krijgen, wordt dat later weer netjes opgevuld in dezelfde kleur. Een heel proces en zo op het beeld te zien wordt het prachtig.  Alhoewel we ons beginnen af te vragen of de meneer van de vreemdelingenpolitie dit nog wel gaat accepteren.  Als we even later de echte foto’s mogen bekijken zie ik dat ik ook - ik wist niet dat het mogelijk was - nog enkele tinten lichter ben gemaakt. Een poppetje staart me aan en ik zeg dat ik nu met recht een ‘Poppedijntje’ - een koosnaampje van mijn moeder toen ik klein was - genoemd kan worden.  Het is eigenlijk een beetje een te vlekkeloze versie van mezelf, constateer ik.  Corné zegt dat ie ook liever de echte versie van mijzelf ziet.  Wat is het toch een schat.  

Het is natuurlijk puur toeval, maar inmiddels is er een meisje binnen gekomen en het lijkt er op dat ze net uit bed komt.  Haar haren zijn in ieder geval ongekamd.  Zij weet allang dat het niet nodig is om uitgebreid voor de spiegel te staan voor het laten maken van een pasfoto.  Ik kan het niet nalaten om mezelf af te vragen hoe ze hier Robert Smith van ‘the Cure’ zouden willen gaan retoucheren.  Want bij hem is het de bedoeling dat zijn haren wild zitten, het gebied rondom zijn ogen donker is en laat staan de lippenstift die buiten de lijnen van zijn mond hóórt te vallen…



Ik ben jarenlang  de gratis schoolpasfoto’s gewend, maar de pret die het me brengt voor omgerekend nog geen vijf euro, had ik niet willen missen.  M’n fantasie gaat met me op de loop en ik bedenk een grappige titel voor een nostalgisch kinderboek; ‘de avonturen van Poppedijntje’.  Want dat ik hier allerlei nieuwe dingen meemaak is wel duidelijk. Natuurlijk gaan we als doelgerichte Nederlanders wel gewoon door met onze taak en zijn we op weg naar het volgende bureau waar we een aantal stempels gaan halen voor op het huurcontract.  Corné vertelt me dat om alles officieel te krijgen een handtekening of een kopie niet genoeg is in Tunesië … er zijn stempels nodig.  We moeten op onze beurt wachten en ik zie dat er inderdaad met veel overgave wordt gestempeld.  Tot slot gaan we met onze stempels, die maar een kwartje kostten, naar het commissariaat waar de verblijfsvergunningen geregeld moeten worden …  Helaas blijkt het vandaag net gesloten te zijn.  Volgende week zaterdag dan maar.  Wij gaan lekker naar het strand, een heerlijke plek!

Ahlam (droom in het Arabisch)

Vrijdag 20 juli, onze lieve buren brengen ons naar het vliegveld.  Het woord buren doet hen eigenlijk veel te kort.  Steeds weer blijkt het dat ze een enorm groot hart hebben en ons op allerlei manieren bijstaan.

In een paar uur brengt het vliegtuig ons in een andere wereld.  Weer terug om een poosje in Afrika te gaan wonen.  Vanzelf dwalen mijn gedachten af naar de reis die ik bijna twintig jaar geleden in mijn uppie maakte om één jaar in Zambia te gaan wonen.  Hoe heb ik dat eigenlijk ooit gedurfd toen?  Jong en onbezonnen?  En nu … hopelijk wat jaartjes wijzer geworden?  Ik weet het niet zeker hoor.  Er bekruipt me een licht angstig gevoel.  Waarom doe ik dit eigenlijk?  Best een goede vraag natuurlijk, het antwoord zal ook vanzelf weer komen.  Daar heb ik vertrouwen in.

De zon schijnt en het is erg warm.  De taxichauffeur brengt ons in volle vaart naar huis.  Hij lijkt behoorlijk chagrijnig te zijn.  Ik vraag me af of dit is omdat vandaag de Ramadan begonnen is en het mij werkelijk een onmogelijke opgave lijkt om in deze hitte de hele dag te rijden in een warme taxi zonder bijvoorbeeld ook maar een druppel water te kunnen drinken. 

Corné en ik drinken in het appartement aangekomen thee, gaan ons verfrissen en eten een hapje verderop in de straat.  Tegen tien uur val ik meteen in een diepe slaap in ons hemelbed.  De dromen komen zoals altijd vanzelf.  Ik heb deze nacht een hele sterke droom over een paar collega’s die me erg nabij staan.  ‘s Morgens bedenk ik me dat de droom echt vol met verwijzingen heeft gezeten waar ik me (on)bewust mee bezig aan het houden ben.  Het omschakelen naar een nieuw bestaan en het nu gedeeltelijk gaan loslaten van het leven zoals ik dat gewend ben.  Mis ik mijn werk nu al?  Ik droom dat ik op bezoek ben in het nieuwe, prachtige huis van een collega en zijn vriendin.  Ze vertellen me echter dat ze nog heel erg moeten wennen en zich er nog niet thuis voelen.  Ik vind het jammer voor hen.  Er zijn andere collega’s op bezoek en we hebben het gezellig samen.  Zelf val ik tot mijn schaamte een paar keer van mijn stoel, ook als ik van stoel wissel.  Er gebeuren verder allerlei dingen waarvan ik weet wat ze zouden kunnen betekenen, zoals het gedeeltelijk verlies van een beetje haar.  Gelukkig niet al te veel.  Lekker dramatisch kan ik toch zijn.  Wat dat betreft pas ik wel in de Arabische cultuur: gevoel voor drama heb ik altijd al gehad!

Ik kan het bij het wakker worden meteen mijn verhaal aan Corné kwijt.  Ik weet dat het me tijd zal gaan kosten.  Het kan ook niet anders.  Ik voel een fractie van wat Corné moet hebben gevoeld toen hij hier een half jaar alleen is geweest.  Dat vind ik goed aan dit gevoel, het helpt mij hem beter te begrijpen.  Wouw, zijn moeder heeft nog steeds gelijk.  Niet alleen toen hij klein was, ook nu is hij een dapper manneke.

Deze eerste dag vliegt voorbij.  We beginnen met boodschappen doen en dat vind ik altijd leuk.  Ik kijk mijn ogen uit.  Niet alleen naar wat we allemaal kunnen kopen, maar ook naar de mensen.  Ik kijk vooral naar hoe de vrouwen gekleed gaan.  Dat is heel gemêleerd.  Vaak traditioneel, maar ook zeker heel modern.  De karren liggen tjokvol.  Vanavond komt er een heerlijk feestmaal op tafel.  We worden weer naar huis gebracht door de taxi en deze chauffeur is heel vriendelijk.  Twee uur zonder drinken en eten…  Thuis gekomen starten we, zoals Mohammed ooit deed, met een dadel.

Salem,
Caroline

Verhuizen

Een korte blog deze week.  Druk, druk, druk.  Caroline en ik zijn volop bezig met schoonmaken, opruimen en inpakken.  Het geeft een heerlijk gevoel, waarbij je het idee krijgt, ‘waarom hebben we dat niet vaker gedaan?’  Ons huis heeft er nog nooit zo netjes uit gezien.

Sinds afgelopen week staat ons huis te koop en inmiddels zijn er zelfs al drie bezichtigingen geweest.  Maandag volgt een vierde.  Onze makelaar heeft er goede hoop op dat we snel tot zaken kunnen komen.  De Toyota hebben we op marktplaats gezet en is al verkocht en weg.  De verhuizing zit nu echt in een stroomversnelling en de snelheid waarmee alles nu gaat geeft wel wat gedoe.  Maar met wat passen en meten en de helpende handen die ons toegereikt worden gaat het allemaal lukken.

Komende vrijdag, 20 juli, stappen we samen op het vliegtuig naar Tunis.  Inmiddels al enigszins vertrouwd.  Geurend naar jasmijn.  En uitkijkend naar zon, zee, kamelen, een heerlijke salade Mechouia en Harissa. 

Caroline schrijft voortaan mee met deze blog.  Tot gauw.  X

Trouwen op grote schaal

Na mijn eigen bescheiden feestje van afgelopen week is het de afgelopen week hier in Tunesië pas echt goed losgegaan.  Met de Ramadan voor de deur, zijn de Tunesiërs massaal met elkaar in het huwelijksbootje gestapt.  Zo meteen, tijdens de Ramadan, denken Tunesiërs namelijk nog maar aan twee dingen: eten en drinken.  En vooral veel eten en drinken.  En aan alle andere dingen die Allah verboden heeft trouwens, maar dat terzijde.  Niemand die tijdens de Ramadan naar jouw bruiloft komt, dus gauw nu nog  een leuk trouwfeest organiseren voor familie en vrienden.

De broer van m’n collega Bechir Chebbi deed ook mee en Bechir was zo aardig geweest om ons, collega’s, uit te nodigen bij de bruiloft, die op een traditionele manier gevierd zou worden.  Leuk om een keertje mee te maken.  En voor Bechir een mooie gelegenheid om bij zijn familie te pronken met z’n buitenlandse collega’s.  De bruiloft van Bechir’s broer bestond uit twee delen.  Zondagavond was een soort van vrijgezellenfeest van Bechir’s broer zelf en woensdagavond de officiële huwelijksvoltrekking in het stadhuis.  We waren bij allebei de evenementen welkom.  Ook de aanstaande bruid gaf uiteraard een vrijgezellenfeest, op maandagavond, maar daar waren we dan weer niet bij uitgenodigd.

Het “vrijgezellenfeest” van Bechir’s broer was bij de familie Chebbi thuis.  Voor de gelegenheid was het huis, een redelijk grote villa in een voorstad van Tunis, helemaal opnieuw gewit.  Goed gebruik.  Ook bij mij hier in de straat waren bewoners in het weekend druk bezig geweest om hun huis te witten en ook dat was kennelijk gedaan met het oog op de bruiloft die daar afgelopen week gevierd ging worden.  Meteen na aankomst, de dames door de ene deur en ik door de andere deur, mochten we aanschuiven voor een overheerlijke couscous.  Bechir had daarvoor speciaal een cateraar weten te strikken.  Vervolgens werden we met zachte hand naar het dakterras gedirigeerd voor het vervolg van het feest.  Muziek.  Bechir’s zus had ons al geïnformeerd dat het feest opgeleukd ging worden door een  muziekgezelschap met een enigszins, maar toch weer niet helemaal religieus repertoire.  Ik moet toegeven dat we daarna nog wel wat aanmoedigingen nodig hadden om ons bij het gezelschap op het dakterras te voegen.  Het muziekgezelschap bestaande uit een man of acht heeft ons daar vervolgens getrakteerd op liederen doordrenkt met koranverzen en begeleid door trommels.  Heel traditioneel en vooral ook heel hard, zodat de hele buurt kon horen dat de familie Chebbi iets groots te vieren had.

De woensdagavond was dus gereserveerd voor de officiële huwelijksvoltrekking in het stadhuis, waar de familie Chebbi en de familie van de bruid luid toeterend arriveerde.  Eigenlijk was de huwelijksvoltrekking niet zo heel veel anders als bij ons thuis.  Een ambtenaar van de burgerlijke stand die een kort praatje houdt met af en toe een aardige kwinkslag – ik heb er natuurlijk niks van verstaan, maar het gezelschap kon z’n grapjes kennelijk wel waarderen – gevolgd door een Onze Vader (die van hun dus) en het tekenen van de stukken door het bruidspaar en getuigen.  Niet meer dan tien minuten was daarvoor uitgetrokken, wat op zich ook weer niet gek was omdat de ambtenaar waarschijnlijk al een hele dag in de weer was en de familie Chebbi, inmiddels om tien uur ’s avonds, als laatste aan de beurt was.

Als afsluiting posteerde het bruidspaar zich op een strategische plek om zich door de genodigden te laten feliciteren en om de bruidsfotograaf en de genodigden de gelegenheid te geven om de nodige foto’s te maken.  De bruidegom in een net pak en de bruid in een toch wel ietwat gewaagde witte bruidsjurk.  Dat was dan weer iets minder traditioneel.  Iedereen was welkom om samen met het bruidspaar op de foto te gaan.  De bruid bleek het allemaal wel grappig te vinden, maar Bechir’s broer had duidelijk wat last van alle aandacht.  Toen ik naast ‘m stond voor de foto voelde ik hem trillen van de zenuwen.  Tsja, kan me voorstellen dat je het van zo’n fotosessie van drie kwartier op je heupen krijgt.  Gelukkig voor hem was het daarna met de officiële plichtplegingen gedaan. 

Maar in de stad bleef het nog lang onrustig.