Déco maison

Afgelopen twee dagen zijn we bepakt en bezakt thuisgekomen na een paar uurtjes shoppen.  Inmiddels wonen we iets meer dan een maand hier in La Marsa in een huis wat we helemaal kaal huurden terwijl we van een gemeubileerd appartement in Ennasr kwamen.   Het is een aardige klus om een leeg huis helemaal in te richten, maar de eerste logés die komende week komen zullen hun bedje gespreid vinden.

De hele inrichting van het huis begon begin januari direct met een mooie meevaller.  Via via waren we in contact gekomen met een Tunesiër die naar Nederland ging vertrekken en zijn hele inboedel te koop aanbod.  Nu woonde hij niet erg groot, dus heel veel was het niet.  Bovendien was zijn smaak niet helemaal de onze.  Maar we konden wel al z’n keukenapparatuur en keukeninventaris overkopen met daarbij een aardig bedbankje en bistro-setje.  Daarmee konden we de eerste weken overbruggen in afwachting van de levering van de rest van de meubels.  Slapen deden we de eerste weken in de woonkamer op het bedbankje.  Niet ideaal, maar goed te doen.

Voor de rest van de meubels hadden we een Nederlandse dame in de arm genomen die expats helpt bij het zich installeren in Tunesië.  Zij heeft de nodige contacten met meubelmakers in La Marsa en via haar hebben we een timmerman gevraagd om wat spullen voor ons te maken.  Helemaal naar onze smaak, op maat gemaakt en in een door ons gekozen kleur.  In afwachting van de levering van de meubels zijn we begin februari naar een meubelbeurs geweest in de hoop daar ook nog wat spullen te vinden.  Dat viel bepaald niet mee.  Wat we eigenlijk ook al wel konden weten na een aantal bezichtigingen toen we nog naar een gemeubileerde woning zochten werd hier nog eens bevestigd: Tunesiërs houden enorm van kitsch.  Maar terwijl we inmiddels tamelijk moedeloos door het beursgebouw slenterden, in steeds groter wordende verwondering, liepen we tegen een ontzettend leuk salontafeltje aan.  Begin vorige week werd ik gebeld met de vraag in wat voor kleur we het eigenlijk wilden hebben.  Tsja, op dergelijke momenten vraag je je wel eens af of het nog wel goed gaat komen, maar afgelopen woensdag werd het dan toch afgeleverd, in de goeie kleur.

Ondertussen hadden we ook de nodige vooruitgang geboekt met de op maat te maken meubels.  In eerste instantie ging dat jammer genoeg niet helemaal goed.  De bestelde bedden, inclusief de twee logeerbedden, bleken, hoewel prachtig afgewerkt, niet de goede maat te zijn.  Dat was even schrikken maar vooral Hédi, de timmerman, zat er behoorlijk mee in z’n maag.  Dit was ‘m in jaren niet overkomen.  Gelukkig kon het probleem snel opgelost worden met een paar aanpassingen.

 

Een weekje later werden de garderobekasten afgeleverd en vervolgens de eethoektafel, boekenkast en het stereomeubel.  Vakwerk allemaal, gemaakt met een goed oog voor detail.  De boekenkast moest trouwens door vier man naar binnen gesjouwd worden.  Hédi heeft uiteindelijk een degelijke klus afgeleverd.

Afgelopen donderdag werden we ook nog eens verrast met het goede nieuws dat de door ons bestelde sofa ook al klaar was.  Dat was een enorme meevaller, want de verwachting was dat die pas in de loop van maart afgeleverd zou worden.  Het nodige stoffeerwerk zou wat meer tijd in beslag nemen, maar dat bleek uiteindelijk toch een stuk sneller gedaan dan gedacht.  De levering vrijdag leek nog even letterlijk in het water te vallen doordat het de hele middag hard stond te regenen, maar de verschillende onderdelen waren goed ingepakt.  We liggen nu allebei heerlijk languit.  Ik met de laptop op schoot en Caroline naast me met een goed boek.

Met de sofa erbij is de woonkamer bijna af en kunnen we ons vooral gaan bezighouden met de aankleding.  Vandaag hebben we een paar lampen opgehangen.  In de slaapkamers hebben we het eenvoudig gehouden, maar boven de zithoek pronkt inmiddels een mooie Venetiaanse lamp, gekocht bij een leuk winkeltje hier in La Marsa.  In datzelfde winkeltje zijn we trouwens ook  geslaagd voor een paar tapijtjes.  Het levert een mooie combinatie op van strak modern met traditionele elementen. 

Wat dat laatste betreft zijn we trouwens ook erg in onze nopjes met de kist die we vorige week bij een brocante op de kop wisten te tikken.  Caroline schreef er al over in ons vorige blog.  Het is een echte blikvanger die een mooi plekje heeft gekregen naast de voordeur.  Wie weet wat voor een lange weg  hij gegaan is.

You are not alone

‘Heb jij al een idee voor een blog?’  Als het bijna weekend is, is dat meestal de vraag die ik Corné stel.  Soms is het antwoord ‘mmm nog niet echt, jij?’.  ´Ik ook niet´, maar bijna iedere week gebeuren er dan ineens weer zoveel dingen dat ik denk: ‘oké, hier kan ik wel drie blogs mee vullen!’ 

De laatste tijd zijn we natuurlijk volop bezig met het uitzoeken van leuke meubels en accessoires voor ons huis.  Het wordt steeds gezelliger.  Gisteren is er een prachtige houten boekenkast en tafel gebracht.  Zaterdag hebben we gesnuffeld in kleine winkeltjes hier in de buurt.  Eén brocante, met de naam ‘Le garage’, waar we een heel leuk traditioneel Tunesisch houten kistje gevonden hebben en een stijlvol bijzettafeltje.  De eigenaar van de winkel stelt zichzelf voor als Anwar.  Een inspirerende man waarvan vrijwel direct zijn interessante persoonlijkheid opvalt.  Hij deelt zijn filosofie over het leven graag met ons.  Anwar reist graag en ziet de wereld als zijn thuis.  Hij denkt niet zozeer in begrippen als ‘mijn’ land en ‘jouw’ land en is dus niet patriottisch.  Heel de wereld is als het ware zijn ‘thuis’.  Zou het ook eigenlijk niet zo bedoeld zijn?  Ik denk ook vaak dat het in feite puur toeval is waar je geboren wordt.  En ja, daar heeft de één wel wat meer geluk mee dan de ander. 

De winkel van Anwar staat vol met verschillende spullen in allerlei stijlen.  Hij vertelt dat ze staan te wachten op een nieuwe eigenaar en ondertussen biedt hij ze onderdak.  ‘We moeten zuinig met onze aarde omgaan en niet zomaar hout blijven kappen.  Daar worden steeds meer mensen zich van bewust’ zegt hij.  ‘Deze spullen hebben een verhaal en verdienen een nieuwe kans’.  Mijn oog valt al snel op een Zweeds Dalarna-paardje.  Ik vind die paardjes heel leuk.  

Eigenlijk zag ik ze voor het eerst als klein meisje in de 'Popfoto' toen Abba er mee op de foto stond.  Jaren later was ik zelf in Zweden maar heb er geen één gekocht.  Ik vond ze eerlijk gezegd te duur.  Nu ligt hier in Tunesië ‘zomaar’ zo’n paardje in een schaal met prullaria.  Weliswaar niet helemaal felrood van kleur meer, maar toch mooi.  Hoe oud zou dit paardje zijn?  Hoe komt het hier verzeild?  Als we onze spulletjes afrekenen, krijg ik het paardje cadeau.  Zo gaat dat hier…beetje afdingen voor een mooie prijs en af en toe iets toe krijgen. Anwar zegt dat het paardje al een lange weg afgelegd heeft.  Mooi, ook dat idee bevalt me. 

Voor zondag heb ik afgesproken met Sara.  Dat is de Vlaamse dame die ik hier van de zomer op het vliegveld ontmoet heb.  We hebben regelmatig contact via Skype en telefoon.  Sara is al een keer mijn kant opgekomen, toen we nog in Ennasr woonden.  Nu wil ik graag een keer naar haar toe.  Ik besluit met de louage te gaan.  Dat is een klein busje waarin zo’n tien personen meekunnen.  Een enkeltje Sousse kost omgerekend 4 euro 25.  Natuurlijk vind ik het van te voren best spannend in mijn eentje.  Het is  zo’n anderhalf uur rijden.  Gaat het me lukken in mijn eentje?  Rijdt de chauffeur niet als een waanzinnige en moet ik dus vrezen voor mijn veiligheid?  Zal er geen fanatieke salafist op me af komen die laat merken dat het hem absoluut niet bevalt dat ik als vrouw alleen reis? 

Zondagmorgen vroeg trek ik mijn stoute schoenen aan en ga op pad.  Een aardige taxichauffeur brengt me naar het louagestation.  Waarom aardig?  Nou bijvoorbeeld omdat hij me een vers croissantje aanbiedt als ik bij hem instap.  We praten gezellig over ditjes en datjes tot ik bij het louagestation ben.  Ik ben de taxi nog niet uitgestapt of ik word al aan mijn jasje getrokken of ik toevallig naar Sousse wil.  Dat gaat vlot denk ik, maar helaas verloopt deze eerste poging niet helemaal vlekkeloos.  De chauffeur moet namelijk nog op zoek naar andere reizigers, maar die komen maar niet.  Samen met twee jonge mannen zit ik maar te wachten tot we zullen vertrekken.  Na een poosje besluit ik dat ik toch actie moet gaan ondernemen wil ik vandaag nog naar Sousse kunnen.  Ik vind het een sneu idee dat als ik wegloop dat de twee mannen nog langer moeten wachten.  Uiteindelijk maken we elkaar duidelijk, door middel van gebarentaal, dat we er met zijn drieën van door gaan.  Rot voor de chauffeur, dat wel.  Al snel vinden we een andere louage die meteen vertrekt als we in stappen.  Zo hoort het te gaan als je een louage neemt.  Ik weet dus niet helemaal wat er nu precies gebeurd is net.  Ik kom naast een van de jonge mannen te zitten en hij blijkt een Libiër te zijn.  Ik weet dat doordat hij mij zijn paspoort laat zien.  Hij spreekt bijna geen Engels en geen Frans en ik geen Arabisch.  Toch hebben we een soort van conversatie door middel van gebarentaal.  Ook begint hij met het noemen van namen van bekende Nederlandse voetballers zoals ‘Sneijder’.  En ik herhaal voor de vorm maar hoe ze inderdaad heten.  Heel interessant (ahum).  Na een poosje laat hij me wat foto’s zien op zijn telefoon.  Foto’s van zijn auto’s en van Libië.  Hij heeft verschillende foto’s van soldaten en van wapens.  Ik begrijp, denk ik, dat hij pro-Ghadafi is…maar ik weet niets zeker in dit gesprek.  Het kan net zo goed precies het tegenovergestelde zijn.  Ik krijg bijna de slappe lach als ik aan het fragment uit de film ‘Lost in translation’ denk.  Dit overkomt mij dus in het echt! 

 

Rond de middag ben ik bij Sara en het is heel gezellig.  Het praat zo fijn met haar.  We hebben dezelfde leeftijd en allebei geen kinderen.  Ze werkt hard en ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen.  We hebben een heerlijke lunch samen en tegen half vijf neem ik de louage weer naar huis.  Deze keer gaat het helemaal goed!  Binnen vijf minuten rijden we al richting Tunis. Nu zit ik naast een meisje van een jaar of achttien.  Ik heb gezien dat haar vriendje haar net een zak chips heeft gegeven voor onderweg.  Ze biedt me ook chips aan.  Ik bedank haar want ik zit werkelijk nog vol van de lunch.  Dan biedt ze me een oortje aan van haar telefoon zodat ik muziek kan luisteren. Een Frans liedje komt mijn rechteroor binnen en daarna ‘You are not alone’ van Michael Jackon.  Een super gelukzalig gevoel overspoelt me.  Dit zijn de momenten in het leven dat ik helemaal in mijn element ben!  En als ik thuiskom heeft Corné speciaal een olielamp aangestoken bij de voordeur.  Wat een warm welkom!

La Tournelle

Zondag 17 februari, elf uur ‘s morgens.  Ik zit nu voor de eerste keer in ons voortuintje.  Heerlijk in het zonnetje. Het weer is langzaam aan het veranderen.  Meer zon, heerlijk!  De afgelopen tijd was het fris en heeft het vaak geregend.  Corné is aan het bellen met Dave.
Vandaag is mijn moeder jarig.  We hebben haar net gebeld.  Begin maart komt ze bij ons op bezoek, samen met mijn vader en Annie (Corné zijn moeder).  We kijken er erg naar uit.  Onze eerste gasten hier!  Leuk dat dat onze ouders zijn.  We zijn al volop plannen aan het maken wat we kunnen gaan doen.  Ik weet bijna zeker dat ze al erg genieten van een wandeling door onze wijk met uitzicht op zee.  Dat is ook voor ons elke keer weer genieten.  Als ik over straat loop, moet ik mezelf bij wijs van spreken even knijpen om te beseffen dat ik hier nu toch echt woon.

Het is op het moment relatief rustig in Tunesië.  Er zijn afgelopen week wel demonstraties geweest.  Tot nu toe is het niet heel erg uit de hand gelopen.  De beslissing wat er met het kabinet gaat gebeuren wordt morgen bekend gemaakt.

Ik merk dat ik op persoonlijk vlak zelf ook een soort van revolutie aan het meemaken ben.  Het besef dringt steeds meer door dat ik zelf ook een flinke ommezwaai in mijn leven gemaakt heb.  Een heel nieuw leven met allemaal nieuwe mensen om me heen.  Het voelt af en toe nog wel alsof er een ‘overload’ aan informatie op me af komt.  Het zal vanzelf wel weer een plaatsje krijgen.

Iedere morgen, op doordeweekse dagen, ben ik op tijd uit de ‘veren’ en loop ik om half acht drie of vier rondjes in het park hier vlakbij.  Dat doe ik samen met Françoise (een Française) en Christine (een Amerikaanse).  Ik ken hen via Geraldine, die ook meeloopt, maar op het moment aan het herstellen is van twee gebroken tenen.  Ik vind het lopen heerlijk, een goede start van de dag.
De gesprekken die we onder het lopen voeren gaan over van alles en nog wat.  Françoise en Christine, allebei getrouwd met iemand uit de ‘olie-business’, wonen hier al heel wat jaartjes en kennen dus ‘de hoed van de rand’.  Ik voel me regelmatig een groentje, en dat ben ik natuurlijk ook.  Ik krijg goed advies en allerlei tips.  Van de week zei Christine dat ze in haar tuin ging werken en naar Nabeul (een plaatsje 50 kilometer verderop) moest.  Ik vroeg haar of daar een speciaal tuincentrum of iets dergelijks was…Ze antwoordde dat ze daar hun tweede huis hebben.  Oké, dat kan natuurlijk ook.

Het ‘expat’ wereldje is iets dat ik met verwondering aan het ontdekken ben.  Al die verschillende mensen met allemaal hun eigen verhaal.

De week is inmiddels aardig vol met les geven. Ik heb vier leerlingen die allemaal twee keer in de week les hebben.  Mijn eigen Franse les is twee keer per week en duurt per les tweeënhalf uur.  Momenteel volg ik een cursus die gericht is op mondeling taalgebruik.  Met een andere juf.  Het is een excentrieke Française, die haar roeping als actrice is misgelopen.  Ik vind haar geweldig!  De Franse les is in feite puur cabaret en daar geniet ik van.



Met Victoria, mijn klasgenote, heb ik een klik.  Fijn om het gevoel te hebben een vriendin gevonden te hebben.

Wat betekent eigenlijk ‘La tournelle’…de titel van dit blog?  In feite is het geen bestaand woord, maar geeft aan dat iets gemixt en gemengd wordt.  Bij theehuis ‘la Tournelle’ beginnen we ons rondje in het park.  Een mooie metafoor voor wat er in mijn leven gebeurt.  Zelfs de verschillende talen mixen zich in mijn hoofd.  Lastig soms om de goede woorden in de juiste taal te vinden.  ’s Avonds stort ik in slaap.  Vanavond kan dat in ons nieuwe bed!

De moord op Chokri Belaïd

Tunesië is in shock.  Afgelopen woensdagmorgen is, voor de deur van zijn woning, oppositieleider Chokri Belaïd vermoord.  Drie gerichte schoten raakten hem in de hartstreek, z’n nek en z’n hoofd.  Chokri Belaïd was mensenrechtenadvocaat en leider van een relatief kleine partij die de laatste tijd steeds meer aanhang heeft verworven, vooral onder de arbeidersbeweging.




Op dinsdagavond had ie zich in een televisieoptreden nog eens kritisch uitgelaten over de huidige regering, waarin de islamitische partij Ennahda de grootste is.  Ennahda heeft zich bij de eerste verkiezingen na de revolutie gepresenteerd als gematigd islamitische partij en heeft toen 40% van de stemmen gekregen.  Niet helemaal verwonderlijk.  In de tijd van Ben Ali was er voor de geloofsbeleving weinig tot geen ruimte.  Moskeebezoek werd sterk ontmoedigd.  Mannen mochten geen lange baarden dragen en imams kregen door de regering voorgeschoteld wat ze mochten preken.  Dit alles werd gecontroleerd door de geheime politie.  Er wordt gezegd dat Belaïd, samen met nog enkele anderen, op een dodenlijst stond en dat Ennahda achter de moord op Belaïd zou zitten.  Zijn naaste familie heeft dit zelfs publiekelijk gezegd.  Ennahda zelf ontkent uiteraard elke betrokkenheid.

Belaïd is afgelopen vrijdag begraven.  Voor dezelfde dag was uit protest een nationale staking afgekondigd.  De eerste sinds 1978.  Het was een erg spannende dag met een grote kans op onlusten.  Sinds de revolutie, nu iets meer dan twee jaar geleden, verkeert het land in een diepe economische en bestuurlijke crisis.  De huidige regering is niet in staat gebleken het tij te keren.  Daar zijn allerlei verklaringen voor.  Toen oud-dictator Ben Ali het land werd uitgeschopt is de hele corrupte ambtenarij op z’n plek blijven zitten.  De huidige regering wordt gevormd door onervaren politici die zelf jarenlang gevangen hebben gezeten.  En ze zijn veel te druk met onderling gekrakeel in een strijd om de gunst van het volk, terwijl democratie voor de mensen überhaupt iets nieuws is.  Een duidelijke reactie op de aanslag is van regeringswege tot nu toe achterwege gebleven.  De premier, zelf van Ennahda, heeft aangekondigd de huidige regering te zullen ontbinden en een overgangsregering van technocraten te vormen, maar dit besluit werd door zijn eigen partij niet gesteund.

Wij, als relatieve nieuwkomers hier, die de revolutie niet hebben meegemaakt, luisterden vooral naar mensen die hier al langer woonden.  Waar konden we ons op voorbereiden?  Dat wist natuurlijk niemand precies.  De stemming op het kantoor van Oxfam was erg bedrukt.  Donderdag waren de Tunesische collega’s in het zwart.  De Nederlandse ambassade stuurde ons een bericht met daarin het advies om bepaalde plaatsen niet op te zoeken.  Wij besloten, zoals de meeste niet-Tunesiërs, om thuis te blijven.  We volgden het nieuws zo goed mogelijk via internet.  Het geeft een vreemd gevoel als je bedenkt dat enkele kilometers verderop iets groots aan de gang is wat de geschiedenisboeken in gaat en je zelf binnen zit en er geen deel van uit kan maken.

De begrafenis van Chokri Belaïd in een arme buurt in het zuiden van Tunis, is massaal bezocht door Tunesiërs.  Belaïd was mede door zijn afkomst voor velen een rolmodel.  Er waren ook vrouwen aanwezig, wat in feite tegen de regels van de islam ingaat.  De begrafenis is respectvol en vreedzaam verlopen.  Op een paar plekken in het land is het wel tot botsingen gekomen tussen ordetroepen en betogers.  En helaas waren er op verschillende plekken in Tunesië enkele onruststokers die de situatie hebben aangegrepen om te plunderen en auto’s in de brand te steken.  Bij het winkelcentrum hier aan het eind van de straat, waar overigens ook een paar Franse winkelketens een vestiging hebben, zag Caroline zaterdagmorgen dat het leger daar een paar gewapende soldaten had geposteerd.  Vijf man sterk en een pantservoertuig.  Eén soldaat kwam aangelopen met een doos met daarin gebakjes voor zijn maten.  Een surrealistisch beeld voor iemand uit Nederland.

Hoewel het voor ons in eerste instantie leek alsof Tunesië één was in z’n afkeuring van deze politieke moord bleek zaterdag hoe verdeeld het land werkelijk is.  ’s Middags was er in het centrum van Tunis weer een grote demonstratie.  Deze keer georganiseerd door Ennahda, als tegengeluid.  Daarbij heeft de Franse minister van binnenlandse zaken gezegd dat de moord op Belaïd is gepleegd door fascistische Islamieten.  Olie op het vuur natuurlijk.  Hierdoor wordt het voor de Fransen die hier wonen en Franse instellingen en winkels extra opletten.  Afwachten of Caroline deze week naar het Institute Française kan…                        

Hoe de komende tijd zal verlopen is sowieso een vraag.  Tunesië bevindt zich nog steeds op het kruispunt.  Wat we weten is slechts het topje van de ijsberg.  Allerlei belangen spelen een rol, waarbij ook verschillende grootmachten zoals Qatar, Saoedi-Arabië en de VS een vinger in de pap hebben.  Het is onrustig en dat zal het nog wel even blijven.

Hadji

Vorig weekend zijn we in ons nieuwe appartement getrokken in La Marsa.  De benedenetage van een vrijstaand huis van drie verdiepingen.  Het huis staat in La Marsa, Corniche.  Een klein wijkje aan zee.  Er staan voornamelijk vrijstaande villa’s.  Veel bewoond door redelijk welgestelde Tunesiërs of door expats.  Het huis waar we in getrokken zijn is familiebezit.  Onze huisbaas, meneer Fetih, is de broer van de eigenaar, en bewoont zelf de eerste en tweede etage.  Het is nog een beetje afwachten hoe dat gaat uitpakken, maar tot nu toe mogen we niet mopperen.  Het is een vriendelijke, toegankelijke man.  Afgelopen week kwam hij nog even langs met een schaaltje Assida.  Een toetje op basis van een traditioneel recept ter gelegenheid van Moeled, de viering van de geboortedag van Mohammed.

Inmiddels zijn we twee keer bij meneer Fetih binnen geweest.  Hij heeft z’n woonkamer op de bovenste etage.  Van daar uit heeft ie werkelijk een prachtig panoramisch uitzicht over de Middellandse Zee.  Zelf kunnen we vanuit onze woonkamer en tuin maar een stukje van de zee zien, vanwege de schutting die om het huis staat.  Maar wij hebben dan weer een tuin die meneer Fetih zelf niet heeft en kunnen we nog volop genieten van het geruis van de golven.  Meneer Fetih besteedt veel zorg aan z’n huis.  Bij hem binnen is alles netjes aan kant en ook onze benedenverdieping is mooi opgeknapt.  Alles is opnieuw in de verf gezet.  Het houtwerk, de muren, het traliewerk voor de ramen.  Afgelopen week moest er nog even gesleuteld worden aan de geiser en dat had ie in no-time geregeld.  We voelen ons gerustgesteld met de gedachte dat we niet overal zelf achteraan moeten. 

Maandag zijn we nog even bij meneer Fetih langs geweest om nog wat zaken te regelen.  Hij was alleen thuis met z’n dochter Khadija.  Eerder had ie al eens terloops laten vallen dat ie vorig jaar z’n vrouw heeft verloren.  Ze zal niet oud geworden zijn.  Ik schat dat meneer Fetih zelf een jaar of 60 is.  Nadat Khadija ons een kopje thee gebracht had verdween ze discreet om ons verder niet te storen.  Meneer Fetih vraagt ons wat we doen in Tunesië en waar we precies vandaan komen.  Het zegt hem niet zo veel, maar hij vertelt dat ie begin jaren 70 zelf wel eens in België is geweest.  Samen met een vriend is t’ie naar een popfestival in Bilzen geweest.  Hij vertelt dat ie vroeger vooral fan was van Ten Years After en Wishbone Ash.  Maar ook Jimi Hendrix en Deep Purple vond ie leuk.  Destijds in ieder geval.  Of dat nu nog zo is valt nog even te bezien.  Zodra Khadija uit beeld verdween had meneer Fetih de radio op een Zwitserse jazz-zender gezet.  Ik denk niet dat we meneer Fetih er een groot plezier mee doen wanneer we hem mee laten genieten van onze mee naar Tunesië genomen collectie Jimi Hendrix en Deep Purple.  Die tijd lijkt voor hem wel voorbij al verraadt de twinkeling in z’n ogen dat ie nog met plezier aan z’n wilde jaren terugdenkt. 

Op het eerste gezicht is het nauwelijks voor te stellen dat meneer Fetih vroeger los ging op Ten Years After en Wishbone Ash.  Eigenlijk ziet ie er uit als een onopvallende brave burger.  Niets aan z’n voorkomen verraadt ook iets over z’n geloofsbeleving.  Maar wanneer we komen te spreken over de buurt, dat het er zo heerlijk rustig en groen is, maar dat het ook opvallend is dat er geen moskee staat, gaan meneer Fetih z’n ogen glimmen en begint hij hartstochtelijk te vertellen.  Vorig jaar, het jaar waarin hij zijn vrouw verloor, is meneer Fetih voor het eerst op bedevaart naar Mekka geweest.  Een maand is ie er geweest samen met een paar reisgenoten uit La Marsa.  Een reis die duidelijk enorm veel indruk op hem heeft gemaakt.  Nog nooit had ie zo een immens grote moskee gezien, nog nooit had ie zijn geloof met zo veel andere gelovigen tegelijk beleefd, nog nooit had ie zo geloofd.  Wat een enorm contrast met z’n wilde jaren met rock, en wie weet, drank en misschien wel stiekem een jointje.  Hij straalt van trots en we kunnen ons maar moeilijk los rukken van z’n verhaal.  Meneer Fetih is Hadji en daar kan geen Ten Years After of Wishbone Ash tegen op. 

'Between you and me'

Afgelopen week was een week met allerlei gezellige, maar ook openhartige gesprekken.  Eigenlijk zomaar, op onverwachte momenten.

Dinsdag stapte ik in een taxi op weg naar Gammarth, naar Mónica, mijn Spaanse leerlinge.  De taxichauffeur is een jonge man van een jaar of dertig, schat ik.  Een beetje een stoer ventje met een grote zonnebril en een vlekkeloos kapsel.  Geen haartje scheef.  Zijn auto is helaas iets minder smetteloos.  In feite echt een gare bak.  Er ontbreekt zo te zien van alles op het dashboard.  Hij vertelt me vrij snel dat hij over twee weken een nieuwe auto gaat krijgen.  Hij zegt zelfs welk merk het gaat worden.  Erg leuk dat hij mij wat dat betreft zo serieus neemt.  We komen aan de praat over van alles en nog wat.  Van de economische situatie is de stap maar klein naar de politieke situatie.  Ik vind het fijn als een taxichauffeur een beetje babbelt.  Is wel zo gezellig en ik kan meteen mijn Frans oefenen.  Deze taxichauffeur spreekt ook een beetje Engels.  En dus wordt het een mix van beide talen.  Mijn ogen worden steeds getrokken naar de rode doodskopstickers op zijn stuur.  Ook al zo stoer…  Op een gegeven moment vraag ik hem hoe hij het vindt om taxichauffeur te zijn.  Hij begint zijn zin met : ‘Between you and me’.  Wauw, spannend ...  Ben meteen benieuwd wat er gaat komen.  Dan volgt zijn openbaring.  Eigenlijk is hij een politieagent maar hij verdient te weinig om daar van rond te kunnen komen.  Dus rijdt hij ook nog wat uurtjes in de taxi.  Even later vertelt hij wat over zijn opleiding en waar hij zoal gewerkt heeft.  Hij zegt dat hij in een luxueus hotel gewerkt heeft waar zelfs een keer Janet Jackson op vakantie geweest is.  En ook Mariah Carey heeft hij daar ontmoet.  Dat was helemaal bijzonder.  Veel 14-jarigen vielen flauw toen ze haar zagen.  Helaas kon hij zelf niet veel anders dan alleen maar naar haar kijken.  Als hij toenadering zou zoeken zou hem dat zijn baan kunnen kosten.  

‘Maar’, nadat hij nogmaals ‘between you and me’ zegt, ‘ik had haar erg graag willen kussen.’

Op donderdagmorgen ga ik op bezoek bij Victoria.  Tijdens de feestdagen is ze naar ‘huis’ geweest in de States en het is leuk om nu weer bij te kletsen.  Ze is een klasgenote van de Franse les.  We hebben regelmatig contact met elkaar buiten school om.  Ik kan erg met haar lachen.  

Ze is in september in Tunesië komen wonen met haar Franse vriend.  Dat ze zelf een Amerikaanse is durfde ze overigens eerst niet te vertellen tijdens de les.  Ze kwam precies aan op de dag aan van de aanval op de Amerikaanse ambassade en school.  Ze vertelde daarom maar dat ze uit Canada kwam.  Daarmee bracht ze zichzelf overigens juist in een lastig parket.  Ze kreeg allerlei serieuze vragen over Canada van medestudenten waar ze helemaal geen antwoord op kon geven.  Het was daarna echter ook weer moeilijk om eerlijk te vertellen dat ze Amerikaanse is.  Victoria woont in een schilderachtige plek in Side Bou Saïd.  Ze heeft een fantastisch uitzicht vanaf haar terras.  We hebben donderdag gewandeld en lekker bijgepraat.  En ... ik kreeg van haar mijn favoriete Amerikaanse snoepjes!  Wintergreen (tandpastasmaak) pepermuntjes! 
 

Vrijdag spontaan na de Nederlandse les met Mónica op stap geweest.  Haar vriend is een Belg.  Hij werkt hier op de ambassade.  De lessen zijn een typisch voorbeeld van een win-win situatie.  Ik leer namelijk veel van Mónica.  Al vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag vond ik haar een schatje.  We kunnen goed met elkaar overweg en blijken een aantal dezelfde interesses te hebben.  Dat praat makkelijk.  We doen samen wat boodschappen en gaan vervolgens lunchen.  Mónica kent een leuke plek waar ze gezonde voeding serveren.  Het is een kledingwinkeltje, restaurantje en ontmoetingsplek voor moeders in één.  Monica en ik bestellen een heerlijke salade.  Het gesprek dat we voeren is al vrij snel openhartig.  We praten over onderwerpen zoals relaties, religie en tenslotte over de keuze van wel of geen kinderen.  We delen onze ervaringen en ideeën daarover met elkaar en denken daar in grote lijnen hetzelfde over.  We zitten er met enthousiasme over te kletsen.  Ineens besef ik dat we dat doen tussen alle andere moeders!  Goede plek hebben we uitgekozen voor dit gespreksonderwerp!  We lachen er samen om.  Mónica vertelt dat ze kinderen niet opzoekt, maar dat ze juist daardoor naar haar toe willen komen.  Net als katten doen terwijl ze daar allergisch voor is.  Het doet haar denken aan een keer dat ze vrienden uit de brand wilde helpen.  Ze paste op hun twee dochtertjes.  Daar zat ze op het grote tweepersoonsbed met aan iedere zijde een meisje en aan haar voeten drie katten, naar een DVD te kijken….

Brieven aan Madelon

In april is het veertig jaar geleden.  Mijn eerste officiële schooldag.  Ik weet nog dat ik er erg naar uitkeek om naar school te kunnen gaan.  Ik wilde graag groot zijn, net als mijn broers.  Omdat het wachten vrij lang duurde, verzon ik van te voren alvast mijn ‘eigen’ school: ‘de Bosjesschool’.  Naast ons huis stond een klein parkje met bomen en paadjes waar we graag speelden.  Ik zei dan tegen mijn moeder dat ik naar de Bosjesschool ging, naar de Bosjesjuffrouw.

Op maandag 23 april was het dan eindelijk zover.  Ik mocht naar de kleuterschool!  Precies op deze dag kwam er ook een ander nieuw meisje, Madelon.  Zij was op 7 april vier jaar geworden.  We zijn allebei na de paasvakantie gestart.  Het samen nieuw komen schepte meteen een band.  Daarnaast deelden we, denk ik, veel dezelfde interesses.  We werden al snel vriendinnetjes.

Madelon vierde van links en ikzelf tweede van rechts

Madelon op haar vijfde vejaardag

We konden samen volledig opgaan  in een magische wereld, zoals alleen kleine kinderen die kunnen beleven.  De wereld van sprookjes met feeën en kabouters.  Madelon leek overigens zelf op een fee met haar lange blonde haren en tengere postuur.

Ik herinner me dat we graag tekenden aan de grote tafel.  Ook hebben we veel gespeeld met het poppenhuis.  Zij had er een met lampjes die echt konden branden.  Ze had ook van die leuke Fisherprice poppetjes.  Haar ouders hadden thuis een moderne inrichting en ze hadden stoelen waar je heel goed tenten omheen kon bouwen.  Dat deden we graag.  Ik herinner me nog de keer dat we in de zomer van oude lappen een tent in onze tuin hadden gebouwd (met hulp) en daar wilden blijven slapen.  Dat mocht, maar uiteindelijk zijn we ’s avonds toch maar binnen gaan slapen.  Madelon had een cavia, Liesje, die we op schoot mochten houden met een kussen eronder.  Bij de trainrails bij ons voor de deur zochten we naar witte steentjes.  We hadden bedacht dat de witte steentjes geluk brachten.

Het zijn van die details die ik me nog herinner, vast omdat ze indruk op me hebben gemaakt.  De keer dat haar tante Nel er was en we gingen knutselen.  Een bruidspaar van pijpenragers en crêpepapier.  Of dat we onze schoenen verwisselden.  Ik voelde me zo gelukkig met haar sandalen aan.  Rood met een open blauw rondje aan de bovenkant.  Zelf had ik altijd, vond ik zelf, stomme veterschoenen nodig met een voetbed.  Vanaf de eerste klas liepen we samen naar school.  Ik haalde Madelon thuis op.  Ik weet nog dat een grote jongen naast ons kwam lopen en zei dat Sinterklaas toch niet bestond.  Ik wist net dat dat zo was, maar weet nog hoe ik Madelon van het tegendeel heb overtuigd.  In de zomer kwamen we een keer te laat op school omdat we te lang bij een vlinderstruik hadden staan kijken naar de vele vlinders die erop zaten.

Op een dag kwam Madelon met een rieten mand met appels in de klas.  Ze zou gaan verhuizen.  Ik weet nog goed hoe ik me voelde.  Mijn moeder troostte me door te zeggen dat we nog konden blijven schrijven.  Dat hebben we ook gedaan.  Ik mocht nog op haar verjaardagsfeestje komen, maar dat voelde toch al wel anders met haar nieuwe vriendinnetjes die ik niet kende.  Logeren bij haar heb ik ook nog gedaan.  Op mijn tiende zijn we zelf verhuisd.  Zien deden we elkaar niet meer, schrijven nog wel.

We volgden elkaar door de jaren heen.  Madelon ging naar het Atheneum, daarna studeren in Groningen en ze heeft ook nog in Los Angeles gewoond.  Ik weet nog dat ze een keer schreef dat ze Bruce Willis had gezien, maar hem helemaal niet kende.  Ik kon het me niet voorstellen, want ik vond hem destijds juist zo grappig in de serie ‘Moonlighting’.  Pas toen ik zelf al op de flat in Bergen op Zoom woonde heb ik haar weer eens opgezocht.  Ze woonde toen in Den Haag op kamers.  Het was gezellig en we hebben veel bijgepraat.  Ze vertelde me nog dat ze als kind lang had gezocht naar die eetbare witte steentjes bij de spoorrails.  Ik had haar blijkbaar een keer pepermuntjes gegeven en erbij gezegd dat ik die gevonden had bij de spoorrails.  We hadden inmiddels een ander en eigen leven.  Contact blijven houden was niet echt vanzelfsprekend.

Nu ik hier in Tunis ben en les geef, schrijf ik zelf verhalen en teken ik er bij.  Als ik teken, denk ik aan Madelon, omdat ik als kind al haar stijl heb overgenomen.  Zij kon van die mooie poppetjes tekenen.  Ik wilde het haar graag vertellen.  Via Linkedin stuurde ik haar een berichtje, maar ik kreeg geen reactie.  Ietwat teleurgesteld bedacht ik me dat ze vast geen behoefte meer had aan contact.  Vorige week zocht ik haar op internet.  Tot mijn schrik kwam ik een in memoriam tegen en later een overlijdensadvertentie.  Ik las met tranen in mijn ogen dat Madelon erg ziek is geweest en op 7 januari vorig jaar is overleden.  Ik voelde me erg verdrietig.  Het verraste me dat het me zo diep raakt.  Zo ver weg, maar kennelijk toch nog zo dichtbij. Het is moeilijk om voor te stellen dat ze er niet meer is.

Inmiddels heb ik mailcontact gehad met haar ouders. Ik wil hen graag de brieven geven die ik heb bewaard van Madelon.