Uitburgeren

We hebben de afgelopen twee weken niet zo veel van ons laten horen.  We waren even het land uit.  Tien dagen naar Nederland om precies te zijn, om daar de laatste zaken rond de verkoop van ons huis te regelen.  Het is allemaal ontzettend snel gegaan.  We hadden afgelopen juli  een makelaar in de hand genomen om ons huis in de verkoop te zetten en binnen no-time was het huis onder voorbehoud verkocht.  Kwestie van een goeie prijsstelling, een wil om te verkopen en een pak mazzel.  De kopers: twintigers, starters met een smalle beurs, op zoek naar een woning met een tuin waarvan niet zowel de keuken als de badkamer van verbouwd hoefden te worden.  Onze makelaar zag het helemaal zitten, maar het zou nog wel een paar weekjes duren voor de financiering helemaal rond zou zijn.  En omdat we natuurlijk wel wat tijd nodig hadden om een bezoek aan Nederland te regelen, maakten we de goeie afspraak met de makelaar dat ie ons tijdig zou informeren wanneer de deal rond zou komen.  Niet dus… Pas na flink aandringen informeerde onze makelaar ons over de op handen zijnde overdracht en of we er maar even voor wilden zorgen dat het huis leeg opgeleverd zou worden.  Niet handig wanneer je daarvoor hals over kop tickets moet gaan boeken en al je afspraken en je cursus Frans aan de kant moet schuiven.

Gelukkig toonden de kopers zich flexibel.  Want hoewel we vanaf woensdag, direct na aankomst uit Tunis, vol aan de bak waren gegaan om de laatste dozen in te pakken en meubels te demonteren konden we het met de beste wil van de wereld niet voor elkaar krijgen om vrijdag al de boel leeg op te leveren. 

Op zondag was het busje van het opslagbedrijf beschikbaar en hadden we  een paar mensen opgetrommeld om te helpen onze spullen naar de opslag te brengen.  Dat busje had trouwens hier in Tunesië niet misstaan.  Al aardig toegetakeld in ieder geval.  Het kostte me de nodige moeite om het ding in beweging te krijgen en in de goeie versnelling te krijgen, maar gelukkig was de opslag niet meer dan 500 meter verder en had ik de bus, precies zoals gepland, om 8 uur voor de deur staan.  Klaar voor een spannende dag, want volgens een groffe berekening zouden we maar net voldoende hebben aan de 18 kuub die we afgehuurd hadden.  En dat de opslagruimte drie meter hoog was, en maar een vloeroppervlak had van twee bij drie, maakte de klus nog extra uitdagend.

Leo en Joop, Doris en Ad en later ook Jack zijn ons te hulp geschoten en hebben de handen zondag flink uit de mouwen gestoken, al had Joop, eigenlijk helemaal niet fit, onder de wol moeten liggen.  Dank, dank, dank in ieder geval.  Binnen no-time hadden we alle spullen bij de opslag uitgeladen, waarna het puzzelen kon beginnen.  Het begin was nog makkelijk.  Eerst de garderobekast terug in elkaar geklust en helemaal volgepropt met dozen.  Daarna stapelen.  Tot aan de nok toe.  Alles verliep op rolletjes en volgens plan.  Althans, voor zover je van een plan kunt spreken.  Vooraf had ik met een rolmaat een paar maten genomen en in m’n hoofd bedacht waar de grootste meubelstukken zouden moeten komen te staan.  Het werd pas lastig toen de zithoekstoelen aan de beurt waren.  Die bleken nogal fors voor een ruimte van 18 kuub en lastig stapelbaar. 

Uiteindelijk, tegen een uur of vier, lukte het nog net om de laatste kratten die nog uit de schuur tevoorschijn waren gekomen plus onze twee stadsfietsen naar binnen te proppen en de deur dicht te duwen.  18 kuub, afgeladen vol.  De afgelopen dagen heb ik me al bedacht dat ik graag m’n nieuwe fietskledingsetje bij me had willen houden.  Je kent zoiets wel, precies datgene wat je zoekt zit in die tas ergens links achterin.  En de afstandsbediening van het kleine stereosetje wat we in de koffer mee hebben genomen naar Tunis.  Waarschijnlijk in het laatje van het kleine salontafeltje achtergebleven.  Nu ergens verstopt onder de eethoektafel.  Of stond ie er nu ergens bovenop?  Kwestie van loslaten.

Nadat we de deur van de opslagruimte achter ons hadden dichtgetrokken hebben we nog een paar kratten en tassen gestald in Oosterhout.  Om een volgende keer uit te zoeken wanneer we weer een keertje terug zijn in Nederland.  Voorlopig gaat het er niet van komen en richten we ons op Tunesië.  Het voelt goed om nu hier te zijn!