Feestje!

Zaterdag 20 april.  Gisteren, net voor het slapen gaan, heb ik Caroline al kunnen feliciteren met haar verjaardag.  De familie was me trouwens al net voor geweest met een verjaardagskaart die vrijdag door de postbode bezorgd was.  Goed getimed.  De rest van de morgen en middag staat facebook roodgloeiend van de binnen stromende felicitaties en komen er de nodige skype-belletjes binnen.  Caroline mag zelfs wat cadeautjes uitpakken van Rianne, Desiree en Francis die Gerard en Farahnaz een paar weken terug uit Nederland hadden meegenomen.  Gezellig, al die warme aandacht.

We doen het verder een beetje rustig aan.  Caroline is nog wat moe van een tamelijk hectische week en we hebben de wijn die Salima gisteravond had meegenomen ons goed laten smaken.  Maar ’s avonds gaan we lekker uit eten samen met Victoria, Caroline’s beste vriendin hier, en haar vriend Cyril.  Ze hebben een grote bos bloemen meegenomen voor Caroline en Victoria, zelf Amerikaanse, heeft er een kaartje bijgedaan met daarop felicitaties in het Nederlands.  We hebben een tafel gereserveerd bij Plaza hier om de hoek.  Plaza is één van de meest populaire uitgaansgelegenheden hier in La Marsa, met een hotel, discotheek, bar, pizzeria en restaurant.  Het is elke avond volgeboekt en vooral de zaterdagavond kun je er over de koppen lopen.  De straat staat vol met parkeerwachters die er op toe zien dat de overlast voor de buurtbewoners een beetje beperkt blijft.  Eén van de redenen dat het er zo druk is is misschien dat er volop alcohol geschonken wordt.

Het is een opvallende ambiance bij Plaza.  De eigenaar is een Tunesiër die in Amerika het vak heeft geleerd en dat is te zien ook.  De verschillende terrassen bij de bar en het restaurant zijn gezellig aangekleed.  Overal branden vrolijke lampjes, de palmbomen in de tuin zijn versierd met guirlandes en er staan een paar lampen in de vorm van palmen.  Heerlijk over de top allemaal. 

De aankleding van het restaurant zelf oogt aan één kant chic, maar de tv-schermen aan de kant waar continu voetbalwedstrijden op worden uitgezonden, geven het weer een goedkope uitstraling.  Je zou ze eigenlijk alleen in de bar verwachten, maar daar denkt de eigenaar kennelijk anders over.  De clientèle van het restaurant is trouwens ook niet echt geïnteresseerd in voetbal.  Plaza is duidelijk in trek bij de jetset van La Marsa en omstreken.  Een plek om te zien en om gezien te worden.  Vooral de dames proberen de nodige aandacht te trekken.  Uitdagend gekleed, zwaar opgemaakt en veel geblondeerde haren.  En zo te zien hier en daar ook met de nodige correcties.


We laten ons er niet al te veel door afleiden.  Direct nadat we aan ons tafeltje hebben plaatsgenomen komt de ober met een grote schaal verse vis en kreeft aan.  Het ziet er smakelijk uit al is de kreeft niet moeders mooiste.  Even later, wanneer de ober dezelfde schaal nog eens bij een andere tafel heeft laten zien en hij wat onhandig verder loopt, zwiept hij nietsvermoedend de lange voelsprieten van de kreeft door Caroline’s haar.  Lekker hoor.  De dames houden het vanavond bij een pasta, maar Cyril en ik nemen als hoofdgerecht de wolf, geserveerd in een romige kerrie-saus.  Jawel Joop, het is inderdaad een heerlijke vis.  Cyril en ik nemen trouwens eerst nog een voorafje.  Cyril gefrituurde garnalen en ik een schaaltje gegratineerde asperges.  Het is voor het eerst dat ik ze tegen kom hier in Tunesië, en ze smaken uitstekend.

Natuurlijk nemen we ook nog koffie met een gebakje achteraf.  Caroline’s gebakje wordt speciaal voor de gelegenheid voorzien van een vuurwerkkaarsje.  Om de rekening hoeven we niet te vragen.  Die wordt ons al snel  toegeschoven.  De volgende gasten zitten al weer te wachten.

Een dag uit het leven van ...

Je hebt soms van die dagen die nogal volgepropt zijn omdat het nu eenmaal zo uitkomt. Vrijdag had ik zo’n dag.

7.30 uur: Ik loop naar Geraldine voor onze dagelijkse ochtendwandeling. Deze keer niet in het park vlakbij huis, maar samen met Françoise en Christine in Carthage. Voor de afwisseling lopen we daar wel vaker. Christine woont in Carthage en heeft ons uitgenodigd voor een kop koffie na het lopen. We lopen vandaag maar een deel van de gebruikelijke ronde. We hebben namelijk gewoon meer zin in koffie. Christine heeft vanmorgen nog een appelcake gebakken en even later zitten we heerlijk in de zon op het dakterras met een geweldig uitzicht op de Méditerranée. Ik vraag Geraldine of ze me even wil knijpen. Het is toch nog wel heel onwerkelijk! Ga ik dit ooit‘gewoon’ vinden? Het lijkt me niet.



9.15 uur: In de auto naar huis hebben Geraldine en ik het over de contrasten waar we soms tegen aan lopen. Ik heb het prima naar mijn zin en het is leuk om het thuisfront de leuke verhalen te vertellen, maar de laatste dagen heb ik een aantal hele vervelende verhalen gehoord van mensen die ik hier ken. Zo is er afgelopen maandag door iemand een steen naar de auto van Sara gegooid terwijl ze op de snelweg reed. Een flinke beschadiging in de deur net onder het raampje. Wat zou er gebeurd zijn als het glas geraakt was? Ik moet er niet aan denken. Verder hoorden we dat de man van een collega van Corné is beroofd voor een hotel in Tunis centrum. En Victoria vertelde dat ze met haar vriend Cyril getuige waren van een beroving in hartje Medina waarbij Cyril de zakkenroller zo goed en zo kwaad als het ging tegen heeft kunnen houden. We moeten alert blijven.

9.40 uur: Ik bel Diana even via skype. We spreken altijd een tijdstip af en dat is makkelijk. Toch wel heel fijn dat er internet is dat het contact met mensen in Nederland makkelijker maakt. Toen ik in Zambia woonde was dat nog een heel ander verhaal natuurlijk. Mailen ging toen nog niet en bellen was hartstikke duur. Gek genoeg was het weer wel zo dat de post daar beter aan kwam dan hier. We kletsen maar eventjes. We hebben vandaag allebei weinig tijd voor een heel verhaal.

10.00 uur: Ik spring onder de douche want ik moet mezelf nu toch wel haasten om op tijd bij Olga te zijn. We hebben namelijk om half elf afgesproken. Fris gewassen neem ik een taxi richting Gammarth.. Olga, een nieuw contact hier, wacht op me bij café ‘Le Journal’. Samen lopen we naar haar huis. Olga begint meteen te babbelen en dat blijft ze doen. Ik ken haar nog niet, maar ze wilde graag met me afspreken omdat we allebei uit Bergen op Zoom komen. Olga woont al een hele tijd in Tunesië en heeft ook in allerlei andere landen gewoond. Ze zit vol met verhalen en wijze raad. Ze vertelt dat ze van filosofie houdt. We blijken nog een aantal dingen gemeen te hebben. Het wordt dan ook alles, behalve een oppervlakkig gesprek. Olga vraagt al snel waarom ik geen kinderen heb en of dat een bewuste keuze is. Zij heeft ooit dezelfde keuze gemaakt, maar in haar tijd was dat nog wat ongebruikelijker merk ik aan haar verhaal. Als ik weer naar huis ga, krijg ik een tas vol tijdschriften mee en fruit uit haar eigen tuin. Ze vraagt me of ze me nog ergens mee kan helpen en of ik nog iets nodig heb. Ze komt op me over als een tante. Of is het meer als een moeder? Ze is super zorgzaam in ieder geval. Mijn hoofd zit heel vol met alles wat ze gezegd heeft en ik moet het allemaal nog eens even laten bezinken.

13.00 uur: Door een aardige taxichauffeur word ik thuis afgezet. En daar wacht me een leuke verrassing! Er is vandaag post van mijn ouders en Leo, Nid en de kinderen voor mijn verjaardag. Ik bekijk het en eet vlug een sneetje roggebrood. Ik moet er weer vandoor om les te geven aan mijn leerling Amber. Amber is een meisje van acht jaar en ik geniet ervan om haar les te geven. Het is een vrolijk en slim meisje dat boordenvol vragen zit. Zo vraagt ze bijvoorbeeld waarom Europa Europa heet. Zo leer ik zelf ook nog wat. Ze is creatief en grappig. Helaas gaat ze deze zomer terug naar Nederland. Na de les neem ik een taxi omdat ik met Sanne heb afgesproken. Sanne is een Nederlandse leerkracht die hier werkt als klasse-assistente op de Amerikaanse school.

16.00 uur: Ik puf even uit en eet een ijsje in de zon en daarna op naar Sanne. Ze brengt me in contact met Meire. Dat is een Braziliaanse vrouw die binnenkort een talenschool gaat starten hier in La Marsa. Ik ben net als Sanne ook gevraagd om hier een aantal uur te gaan werken. Ik krijg een rondleiding in het gebouw waar nu nog volop aan gewerkt wordt. Over zo’n twee weken moet het allemaal startklaar zijn. Spannend hoor. Ik heb er zin in. Zo super dat ik hier nog steeds met mijn beroep bezig kan zijn! Als ik hier ga werken, kan ik trouwens zelf ook een taalcursus volgen. Wat zal het gaan worden? Arabisch, Frans of bijvoorbeeld Chinees?

17.00 uur: Ik loop meteen door naar de supermarkt. Vlug wat inkopen doen, want vanavond komt Salima, een collega van Corné bij ons eten. Gelukkig zijn er deze keer volop mooie groenten en met mijn tas vol lekkere dingen kom ik thuis. Meteen door naar de keuken waar ik begin met het maken van een venkelsalade. Corné helpt ook mee met koken. Dan de huiskamer nog even opruimen en de kaarsjes aan.

19.30 uur: We zitten gezellig te babbelen en paella te eten. Salima heeft een lekkere rode wijn meegenomen. We hebben een hele gezellige avond samen. Rond half twaalf brengen we Salima naar huis; ze woont iets verderop bij ons in de straat. Als we even later weer terug zijn, ploffen we in bed.



23.55 uur: Nog vijf minuten en dan is het 12.00 uur. Nog maar even wachten met slapen…want ik ben bijna jarig!

Desperate Housewives

De afgelopen weken hebben we volop kunnen genieten van familiebezoek.  Eerst onze ouders en daarna mijn oudste broer Gerard met zijn vrouw Farahnaz en hun dochter Nobahar.  We hebben, samen met hen, hier weer allerlei nieuwe plekken ontdekt.  Wat is Tunesië toch mooi en verrassend veelzijdig!  Voor iedereen wat wils.  Het valt ons op dat er plekken zijn die nog niet echt ontdekt zijn door de toeristen, maar zeker de moeite waard zijn om te bezoeken.  Zo hebben we twee nachten geslapen in een ecologische boerderij in Zaighouan en hebben we daar gewandeld door een prachtige groene omgeving.  Ook hebben we verschillende archeologische sites uit de Punische en Romeinse tijd bezocht.  Vooral het indrukwekkende Oudna, hier niet meer dan 40 kilometer vandaan, wordt nog maar weinig bezocht. 



Voor Nobahar was het absolute hoogtepunt dat we samen met een dolfijn hebben gezwommen.  Best een beetje spannend vond ik zelf, maar onder goede begeleiding van een aardige trainer. 

 



En verder was het bezoek aan de tassenfabriek met Farahnaz een geslaagd uitje.  Voor een prikje kun je daar showmodellen van bekende merken kopen.  En van een goeie kwaliteit.  Ben erg blij dat ik zelf een eigen inkomen heb uit de bijlessen die ik hier geef.  Het was fijn om bij elkaar te zijn en om ook gewoon ’s avonds familietradities hoog te houden met een gezellig potje eenendertigen.



Het is leuk om met trots te kunnen laten zien waar we wonen en wat we hier zoal doen.  We wonen hier erg graag.  Steeds als ik het uitzicht bij ons huis zie word ik blij dat we deze stap gemaakt hebben.  Bijzonder dat we dit meemaken.  Ik droom trouwens nog regelmatig over mijn ‘vorige’ leven als juffrouw op ‘De Biezenhof.’  En dat verbaast me dan toch weer wel.  M’n werk in Nederland was kennelijk nog veel belangrijker voor me dan ik had verwacht.  Mijn vader droomt trouwens na meer dan tien jaar ook nog regelmatig over zijn werk.  Het zal dus ook wel in de genen zitten.

Het nieuwe leven houdt in dat vanzelfsprekende dingen niet altijd meer zo vanzelfsprekend zijn.  Naar de kapper gaan bijvoorbeeld.  Ik gaf me altijd volledig over aan de kapster, omdat ik bedenk dat zij diegene is die verstand van zaken heeft.  Dus hoefde ik ook niet uit te leggen in het Frans wat ik nu precies wilde.  Maar de allereerste keer hier was toch niet goed bevallen.  Dat was nog in Ennasr.  De kapster knipte mijn haar op een manier waarvan ik meteen al zag dat het mis ging.  Thuis gekomen voelde ik me net Beatrix met mijn bol geföhnde haar.  Mijn haar bleek overigens nogal scheef te zijn geknipt en Corné ging met de schaar aan de slag om enigszins de schade te herstellen.  Ook was de kraag van mijn jasje verpest door het chloor wat blijkbaar was gebruikt om de wasbak schoon te maken.

Hier in La Marsa hebben we in de straat dé kapsalon waar de meeste expats die ik ken naar toe gaan.  Bel’Hair.  De naam doet denken aan Bel Air.  De rijke sjieke buurt van Los Angeles waar de sterren wonen.  Ik liep er een keer langs voor een afspraak.  ‘Wat is dat eigenlijk in het Frans?’ bedacht ik nog aan de late kant, toen ik al voor de deur stond.  Het bleek een ‘rendez-vous’ te zijn.  Als Nederlander vind ik dit grappig klinken, want wij gebruiken dat woord voor een ander soort afspraakje.  Dat bracht meteen voorpret.

Eigenaresse Nora van deze hippe zaak is een aardige vrouw en zij knipt alle klanten zelf.  Haar assistentes doen de andere klusjes zoals verven, haren wassen en pedicure.  Er is ook een meisje in dienst die het syndroom van down heeft.  Layla.  Ik schat haar een jaar of 18 en ze zorgt voor koffie, het verwisselen van de cd’s en het wegvegen van de haren.  Ik ben inmiddels twee keer geweest.  Ik voel me blij dat er weer iets aan mijn haar wordt gedaan, maar ik ben toch nog niet helemaal op mijn gemak, merk ik wel.  Het komt vast doordat ik me omringd voel door sjieke expat-vrouwen die hier komen voor hun kapsels, manicure, pedicure en andere behandelingen waarvan ik het bestaan nog niet ken .  Sommige vrouwen lijken inderdaad te denken het leven te leiden van een ster.  Mooi huis met zwembad en geld zat.  Hulp in de huishouding en een privéchauffeur.  Ze mopperen als de hulp een dagje niet kan en ze dus zelf aan de slag moeten.  Toch hebben ze het druk met van alles.  

Victoria, mijn Amerikaanse klasgenote, maakt er altijd grapjes over.  Ze vraagt dan hoe het gaat met de ‘real housewives’, refererend aan de tv-serie ‘Desperate housewives’.  Nou ja, het is misschien inderdaad wel te vergelijken met deze serie of de Nederlandse variant ‘Gooische vrouwen’.

Zelf voel ik me absoluut niet desperate.  Voor mijzelf is het leven hier nog allesbehalve saai en voorspelbaar.  Van de week toen ik groenten aan het kopen was op de markt, kwam ik Geraldine tegen.  Ze vertelde dat ze toevallig net Olga had gesproken.  Ik ken Olga nog niet, maar Geraldine zei dat ze hier al jaren woont en uit Bergen op Zoom komt.  Olga wil heel graag een keer afspreken.  Gisteren belde ze inderdaad op.  Ze klonk als een gezellige tante.  Van de week ga ik bij haar op de koffie.  Ik ben natuurlijk heel benieuwd.  Vreemd is dat toch eigenlijk?  Bij een, nu nog, wildvreemde op de koffie gaan, omdat je toevallig allebei uit Bergen op Zoom komt?  Ik vind het eigenlijk erg leuk!  ’s Avonds vertelde ik het aan Annie, Corné’s moeder, toen we op de Skype waren.  Ze stelde me meteen gerust door te zeggen dat ze het heel normaal vindt.

Onze eerste logees

Afgelopen dagen hebben we onze eerste logees gehad.  Bep, Joop en Annie zijn naar Tunis gekomen voor een bezoek van 10 dagen.  Benieuwd hoe we het hier in Tunis maken.  Spannend ook wel een beetje, geloof ik.  Niet alleen voor Bep, Joop en Annie.  Ook voor onszelf.  Hoe zouden ze het vinden?

De reis naar Tunis verliep in ieder geval voorspoedig.  Tunisair was deze keer op tijd en de familie kwam op een stralende dag aan.  Alleen de controle op Zaventem had wat gedoe opgeleverd, onder andere omdat de beambte van dienst niet bekend bleek te zijn met roggebrood.  Na een verder vlekkeloze vlucht was in Tunis iedereen ook vlot door de douane.

Omdat het vliegveld zo ongeveer midden in de stad ligt waren we een half uurtje nadat de familie door de douane kwam al in La Marsa.  Na een rondleiding door het huis nam Caroline iedereen mee voor een kopje koffie op het dakterras van Zéphyr, met uitzicht over La Corniche en het gladde water van de Méditerranée die lag te glinsteren in een aangenaam namiddagzonnetje.  Ik geloof dat iedereen zich meteen op zijn of haar gemak voelde.

We hebben Bep, Joop en Annie voor de rest van de week van alles laten zien om te proberen ze een aardige indruk te geven.  Niet alleen van het mooie pittoreske La Marsa en van Sidi Bou Saïd, maar ook van Raoued, een grauw, eenvoudig dorpje ten noorden van Tunis, waar het leven niet makkelijk is.  Of van de smalle, hobbelige steegjes van de Medina van Tunis, met z’n opdringerige verkopers.  Wel wat anders dan de goed gevulde Géant in Tunis met z’n bling bling of de Monoprix supermarkt hier in La Marsa.  We hebben natuurlijk ook een stukje oude historie laten zien van het antieke Carthago, bij de ruïnes bovenop de Byrsa-heuvel en in het Bardo-museum, maar ook een stukje nieuwe historie bij de door pantserwagens bewaakte gebouwen achter prikkeldraad van de nieuwe overgangsregering van Tunesië.

Grappige situaties leverde ons voorgestelde programma natuurlijk ook op.  Datgene dat je graag wilt laten zien en beschouwt als topper, daar blijkt een ander soms toch wat minder warm voor te lopen.  Zo reden we langs een lagune richting  Raoued waar momenteel nogal wat flamingo’s zijn. We zagen duidelijk tientallen roze vogels vanuit het autoraampje. We vroegen of we hier even zouden uitstappen om wellicht een nog betere blik op de flamingo’s te kunnen werpen.  Joop bedacht waarschijnlijk dat hij het toch niet zo goed zou kunnen zien (en we hadden geen verrekijker meegenomen).  Hij antwoordde dan ook: ‘Nee, laat maar, ik zie ze wel op televisie.’

We zullen verder niet te veel details verklappen.  Die kun je het beste aan Bep, Joop of Annie vragen of zal je zelf aan den lijve moeten komen ondervinden.  Het was een goed gevuld programma in ieder geval, met daarin de nodige tijd ingeruimd voor een terrasje voor een lekkere crêpe en een glas vers geperste jus d’orange of gewoon een lekker bakkie café direct.  En lekker eten ook, zoals bijvoorbeeld in het beste visrestaurant van Tunis en omstreken waar Annie en Bep zo maar ineens sjans kregen met één van de medewerkers.  Zo weten ze ook meteen dat Tunesiërs echte charmeurs zijn.  Joop had daar trouwens vooral aandacht voor de wolf, één van de meest favoriete visjes hier in Tunesië die hier ook zo lekker klaargemaakt kan worden.  Maar ook de couscous, niet alleen die in de Medina, maar ook de door ons klaargemaakte, viel goed in de smaak.

Het was al met al een hele gezellig week en een fijne tijd samen.  Een week waarin we van alles beleefd hebben.  Bep, Joop en Annie zeiden dat ze Tunesië in hun hart hebben gesloten.  Wat de meeste indruk heeft gemaakt zal je hen zelf moeten vragen.

Déco maison

Afgelopen twee dagen zijn we bepakt en bezakt thuisgekomen na een paar uurtjes shoppen.  Inmiddels wonen we iets meer dan een maand hier in La Marsa in een huis wat we helemaal kaal huurden terwijl we van een gemeubileerd appartement in Ennasr kwamen.   Het is een aardige klus om een leeg huis helemaal in te richten, maar de eerste logés die komende week komen zullen hun bedje gespreid vinden.

De hele inrichting van het huis begon begin januari direct met een mooie meevaller.  Via via waren we in contact gekomen met een Tunesiër die naar Nederland ging vertrekken en zijn hele inboedel te koop aanbod.  Nu woonde hij niet erg groot, dus heel veel was het niet.  Bovendien was zijn smaak niet helemaal de onze.  Maar we konden wel al z’n keukenapparatuur en keukeninventaris overkopen met daarbij een aardig bedbankje en bistro-setje.  Daarmee konden we de eerste weken overbruggen in afwachting van de levering van de rest van de meubels.  Slapen deden we de eerste weken in de woonkamer op het bedbankje.  Niet ideaal, maar goed te doen.

Voor de rest van de meubels hadden we een Nederlandse dame in de arm genomen die expats helpt bij het zich installeren in Tunesië.  Zij heeft de nodige contacten met meubelmakers in La Marsa en via haar hebben we een timmerman gevraagd om wat spullen voor ons te maken.  Helemaal naar onze smaak, op maat gemaakt en in een door ons gekozen kleur.  In afwachting van de levering van de meubels zijn we begin februari naar een meubelbeurs geweest in de hoop daar ook nog wat spullen te vinden.  Dat viel bepaald niet mee.  Wat we eigenlijk ook al wel konden weten na een aantal bezichtigingen toen we nog naar een gemeubileerde woning zochten werd hier nog eens bevestigd: Tunesiërs houden enorm van kitsch.  Maar terwijl we inmiddels tamelijk moedeloos door het beursgebouw slenterden, in steeds groter wordende verwondering, liepen we tegen een ontzettend leuk salontafeltje aan.  Begin vorige week werd ik gebeld met de vraag in wat voor kleur we het eigenlijk wilden hebben.  Tsja, op dergelijke momenten vraag je je wel eens af of het nog wel goed gaat komen, maar afgelopen woensdag werd het dan toch afgeleverd, in de goeie kleur.

Ondertussen hadden we ook de nodige vooruitgang geboekt met de op maat te maken meubels.  In eerste instantie ging dat jammer genoeg niet helemaal goed.  De bestelde bedden, inclusief de twee logeerbedden, bleken, hoewel prachtig afgewerkt, niet de goede maat te zijn.  Dat was even schrikken maar vooral Hédi, de timmerman, zat er behoorlijk mee in z’n maag.  Dit was ‘m in jaren niet overkomen.  Gelukkig kon het probleem snel opgelost worden met een paar aanpassingen.

 

Een weekje later werden de garderobekasten afgeleverd en vervolgens de eethoektafel, boekenkast en het stereomeubel.  Vakwerk allemaal, gemaakt met een goed oog voor detail.  De boekenkast moest trouwens door vier man naar binnen gesjouwd worden.  Hédi heeft uiteindelijk een degelijke klus afgeleverd.

Afgelopen donderdag werden we ook nog eens verrast met het goede nieuws dat de door ons bestelde sofa ook al klaar was.  Dat was een enorme meevaller, want de verwachting was dat die pas in de loop van maart afgeleverd zou worden.  Het nodige stoffeerwerk zou wat meer tijd in beslag nemen, maar dat bleek uiteindelijk toch een stuk sneller gedaan dan gedacht.  De levering vrijdag leek nog even letterlijk in het water te vallen doordat het de hele middag hard stond te regenen, maar de verschillende onderdelen waren goed ingepakt.  We liggen nu allebei heerlijk languit.  Ik met de laptop op schoot en Caroline naast me met een goed boek.

Met de sofa erbij is de woonkamer bijna af en kunnen we ons vooral gaan bezighouden met de aankleding.  Vandaag hebben we een paar lampen opgehangen.  In de slaapkamers hebben we het eenvoudig gehouden, maar boven de zithoek pronkt inmiddels een mooie Venetiaanse lamp, gekocht bij een leuk winkeltje hier in La Marsa.  In datzelfde winkeltje zijn we trouwens ook  geslaagd voor een paar tapijtjes.  Het levert een mooie combinatie op van strak modern met traditionele elementen. 

Wat dat laatste betreft zijn we trouwens ook erg in onze nopjes met de kist die we vorige week bij een brocante op de kop wisten te tikken.  Caroline schreef er al over in ons vorige blog.  Het is een echte blikvanger die een mooi plekje heeft gekregen naast de voordeur.  Wie weet wat voor een lange weg  hij gegaan is.

You are not alone

‘Heb jij al een idee voor een blog?’  Als het bijna weekend is, is dat meestal de vraag die ik Corné stel.  Soms is het antwoord ‘mmm nog niet echt, jij?’.  ´Ik ook niet´, maar bijna iedere week gebeuren er dan ineens weer zoveel dingen dat ik denk: ‘oké, hier kan ik wel drie blogs mee vullen!’ 

De laatste tijd zijn we natuurlijk volop bezig met het uitzoeken van leuke meubels en accessoires voor ons huis.  Het wordt steeds gezelliger.  Gisteren is er een prachtige houten boekenkast en tafel gebracht.  Zaterdag hebben we gesnuffeld in kleine winkeltjes hier in de buurt.  Eén brocante, met de naam ‘Le garage’, waar we een heel leuk traditioneel Tunesisch houten kistje gevonden hebben en een stijlvol bijzettafeltje.  De eigenaar van de winkel stelt zichzelf voor als Anwar.  Een inspirerende man waarvan vrijwel direct zijn interessante persoonlijkheid opvalt.  Hij deelt zijn filosofie over het leven graag met ons.  Anwar reist graag en ziet de wereld als zijn thuis.  Hij denkt niet zozeer in begrippen als ‘mijn’ land en ‘jouw’ land en is dus niet patriottisch.  Heel de wereld is als het ware zijn ‘thuis’.  Zou het ook eigenlijk niet zo bedoeld zijn?  Ik denk ook vaak dat het in feite puur toeval is waar je geboren wordt.  En ja, daar heeft de één wel wat meer geluk mee dan de ander. 

De winkel van Anwar staat vol met verschillende spullen in allerlei stijlen.  Hij vertelt dat ze staan te wachten op een nieuwe eigenaar en ondertussen biedt hij ze onderdak.  ‘We moeten zuinig met onze aarde omgaan en niet zomaar hout blijven kappen.  Daar worden steeds meer mensen zich van bewust’ zegt hij.  ‘Deze spullen hebben een verhaal en verdienen een nieuwe kans’.  Mijn oog valt al snel op een Zweeds Dalarna-paardje.  Ik vind die paardjes heel leuk.  

Eigenlijk zag ik ze voor het eerst als klein meisje in de 'Popfoto' toen Abba er mee op de foto stond.  Jaren later was ik zelf in Zweden maar heb er geen één gekocht.  Ik vond ze eerlijk gezegd te duur.  Nu ligt hier in Tunesië ‘zomaar’ zo’n paardje in een schaal met prullaria.  Weliswaar niet helemaal felrood van kleur meer, maar toch mooi.  Hoe oud zou dit paardje zijn?  Hoe komt het hier verzeild?  Als we onze spulletjes afrekenen, krijg ik het paardje cadeau.  Zo gaat dat hier…beetje afdingen voor een mooie prijs en af en toe iets toe krijgen. Anwar zegt dat het paardje al een lange weg afgelegd heeft.  Mooi, ook dat idee bevalt me. 

Voor zondag heb ik afgesproken met Sara.  Dat is de Vlaamse dame die ik hier van de zomer op het vliegveld ontmoet heb.  We hebben regelmatig contact via Skype en telefoon.  Sara is al een keer mijn kant opgekomen, toen we nog in Ennasr woonden.  Nu wil ik graag een keer naar haar toe.  Ik besluit met de louage te gaan.  Dat is een klein busje waarin zo’n tien personen meekunnen.  Een enkeltje Sousse kost omgerekend 4 euro 25.  Natuurlijk vind ik het van te voren best spannend in mijn eentje.  Het is  zo’n anderhalf uur rijden.  Gaat het me lukken in mijn eentje?  Rijdt de chauffeur niet als een waanzinnige en moet ik dus vrezen voor mijn veiligheid?  Zal er geen fanatieke salafist op me af komen die laat merken dat het hem absoluut niet bevalt dat ik als vrouw alleen reis? 

Zondagmorgen vroeg trek ik mijn stoute schoenen aan en ga op pad.  Een aardige taxichauffeur brengt me naar het louagestation.  Waarom aardig?  Nou bijvoorbeeld omdat hij me een vers croissantje aanbiedt als ik bij hem instap.  We praten gezellig over ditjes en datjes tot ik bij het louagestation ben.  Ik ben de taxi nog niet uitgestapt of ik word al aan mijn jasje getrokken of ik toevallig naar Sousse wil.  Dat gaat vlot denk ik, maar helaas verloopt deze eerste poging niet helemaal vlekkeloos.  De chauffeur moet namelijk nog op zoek naar andere reizigers, maar die komen maar niet.  Samen met twee jonge mannen zit ik maar te wachten tot we zullen vertrekken.  Na een poosje besluit ik dat ik toch actie moet gaan ondernemen wil ik vandaag nog naar Sousse kunnen.  Ik vind het een sneu idee dat als ik wegloop dat de twee mannen nog langer moeten wachten.  Uiteindelijk maken we elkaar duidelijk, door middel van gebarentaal, dat we er met zijn drieën van door gaan.  Rot voor de chauffeur, dat wel.  Al snel vinden we een andere louage die meteen vertrekt als we in stappen.  Zo hoort het te gaan als je een louage neemt.  Ik weet dus niet helemaal wat er nu precies gebeurd is net.  Ik kom naast een van de jonge mannen te zitten en hij blijkt een Libiër te zijn.  Ik weet dat doordat hij mij zijn paspoort laat zien.  Hij spreekt bijna geen Engels en geen Frans en ik geen Arabisch.  Toch hebben we een soort van conversatie door middel van gebarentaal.  Ook begint hij met het noemen van namen van bekende Nederlandse voetballers zoals ‘Sneijder’.  En ik herhaal voor de vorm maar hoe ze inderdaad heten.  Heel interessant (ahum).  Na een poosje laat hij me wat foto’s zien op zijn telefoon.  Foto’s van zijn auto’s en van Libië.  Hij heeft verschillende foto’s van soldaten en van wapens.  Ik begrijp, denk ik, dat hij pro-Ghadafi is…maar ik weet niets zeker in dit gesprek.  Het kan net zo goed precies het tegenovergestelde zijn.  Ik krijg bijna de slappe lach als ik aan het fragment uit de film ‘Lost in translation’ denk.  Dit overkomt mij dus in het echt! 

 

Rond de middag ben ik bij Sara en het is heel gezellig.  Het praat zo fijn met haar.  We hebben dezelfde leeftijd en allebei geen kinderen.  Ze werkt hard en ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen.  We hebben een heerlijke lunch samen en tegen half vijf neem ik de louage weer naar huis.  Deze keer gaat het helemaal goed!  Binnen vijf minuten rijden we al richting Tunis. Nu zit ik naast een meisje van een jaar of achttien.  Ik heb gezien dat haar vriendje haar net een zak chips heeft gegeven voor onderweg.  Ze biedt me ook chips aan.  Ik bedank haar want ik zit werkelijk nog vol van de lunch.  Dan biedt ze me een oortje aan van haar telefoon zodat ik muziek kan luisteren. Een Frans liedje komt mijn rechteroor binnen en daarna ‘You are not alone’ van Michael Jackon.  Een super gelukzalig gevoel overspoelt me.  Dit zijn de momenten in het leven dat ik helemaal in mijn element ben!  En als ik thuiskom heeft Corné speciaal een olielamp aangestoken bij de voordeur.  Wat een warm welkom!

La Tournelle

Zondag 17 februari, elf uur ‘s morgens.  Ik zit nu voor de eerste keer in ons voortuintje.  Heerlijk in het zonnetje. Het weer is langzaam aan het veranderen.  Meer zon, heerlijk!  De afgelopen tijd was het fris en heeft het vaak geregend.  Corné is aan het bellen met Dave.
Vandaag is mijn moeder jarig.  We hebben haar net gebeld.  Begin maart komt ze bij ons op bezoek, samen met mijn vader en Annie (Corné zijn moeder).  We kijken er erg naar uit.  Onze eerste gasten hier!  Leuk dat dat onze ouders zijn.  We zijn al volop plannen aan het maken wat we kunnen gaan doen.  Ik weet bijna zeker dat ze al erg genieten van een wandeling door onze wijk met uitzicht op zee.  Dat is ook voor ons elke keer weer genieten.  Als ik over straat loop, moet ik mezelf bij wijs van spreken even knijpen om te beseffen dat ik hier nu toch echt woon.

Het is op het moment relatief rustig in Tunesië.  Er zijn afgelopen week wel demonstraties geweest.  Tot nu toe is het niet heel erg uit de hand gelopen.  De beslissing wat er met het kabinet gaat gebeuren wordt morgen bekend gemaakt.

Ik merk dat ik op persoonlijk vlak zelf ook een soort van revolutie aan het meemaken ben.  Het besef dringt steeds meer door dat ik zelf ook een flinke ommezwaai in mijn leven gemaakt heb.  Een heel nieuw leven met allemaal nieuwe mensen om me heen.  Het voelt af en toe nog wel alsof er een ‘overload’ aan informatie op me af komt.  Het zal vanzelf wel weer een plaatsje krijgen.

Iedere morgen, op doordeweekse dagen, ben ik op tijd uit de ‘veren’ en loop ik om half acht drie of vier rondjes in het park hier vlakbij.  Dat doe ik samen met Françoise (een Française) en Christine (een Amerikaanse).  Ik ken hen via Geraldine, die ook meeloopt, maar op het moment aan het herstellen is van twee gebroken tenen.  Ik vind het lopen heerlijk, een goede start van de dag.
De gesprekken die we onder het lopen voeren gaan over van alles en nog wat.  Françoise en Christine, allebei getrouwd met iemand uit de ‘olie-business’, wonen hier al heel wat jaartjes en kennen dus ‘de hoed van de rand’.  Ik voel me regelmatig een groentje, en dat ben ik natuurlijk ook.  Ik krijg goed advies en allerlei tips.  Van de week zei Christine dat ze in haar tuin ging werken en naar Nabeul (een plaatsje 50 kilometer verderop) moest.  Ik vroeg haar of daar een speciaal tuincentrum of iets dergelijks was…Ze antwoordde dat ze daar hun tweede huis hebben.  Oké, dat kan natuurlijk ook.

Het ‘expat’ wereldje is iets dat ik met verwondering aan het ontdekken ben.  Al die verschillende mensen met allemaal hun eigen verhaal.

De week is inmiddels aardig vol met les geven. Ik heb vier leerlingen die allemaal twee keer in de week les hebben.  Mijn eigen Franse les is twee keer per week en duurt per les tweeënhalf uur.  Momenteel volg ik een cursus die gericht is op mondeling taalgebruik.  Met een andere juf.  Het is een excentrieke Française, die haar roeping als actrice is misgelopen.  Ik vind haar geweldig!  De Franse les is in feite puur cabaret en daar geniet ik van.



Met Victoria, mijn klasgenote, heb ik een klik.  Fijn om het gevoel te hebben een vriendin gevonden te hebben.

Wat betekent eigenlijk ‘La tournelle’…de titel van dit blog?  In feite is het geen bestaand woord, maar geeft aan dat iets gemixt en gemengd wordt.  Bij theehuis ‘la Tournelle’ beginnen we ons rondje in het park.  Een mooie metafoor voor wat er in mijn leven gebeurt.  Zelfs de verschillende talen mixen zich in mijn hoofd.  Lastig soms om de goede woorden in de juiste taal te vinden.  ’s Avonds stort ik in slaap.  Vanavond kan dat in ons nieuwe bed!